Luciano Pavarotti – 4 – La traduko de la origina teksto – (c) De la 1970-aj jaroj ĝis la fino
Esperanto/EsperantaRetradio/Welker publikigis antaŭ 8 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Samtempe, dum la familia vivo tenas lin ligita al la radikoj, la kariero daŭre kreskas senhalte. La 1970-aj jaroj konfirmas lian grandecon. Sonregistraĵoj alportas lian voĉon en la hejmojn de milionoj da homoj. Ne plu necesas iri al teatro por aŭskulti lin, sufiĉas meti diskon.
Internaciaj vojaĝoj kondukas lin al Nordameriko, Azio, Aŭstralio. Li alportas sian voĉon ankaŭ al Latin-Ameriko, kie la publiko akceptas lin kun sama entuziasmo. En Brazilo li kantas en San-Paŭlo kaj Rio-de-Ĵanejro. En Meksiko li prezentas sin en la Palacio de Bellas Artes de Meksikurbo, kaj en Argentino li kantas en la fama Teatro Colón de Bonaero.
Ĉiu etapo fariĝas triumfo, ponto inter la itala opero kaj foraj popoloj, kiuj pere de li malkovras parton de la animo de Italio. Ĉie li estas akceptata kiel granda artisto amata de la publiko, kapabla kunigi la tradicion de opero kun la komunikado de moderna interpretisto. Pavarotti jam ne estas nur talentoplena kantisto, li estas ambasadoro de la tuta Italio. Lia voĉo rakontas al la mondo, ke opero ne apartenas al malmultaj, sed povas paroli al ĉiuj kun la sama forto per kiu Italio parolas tra sia koro.
En la 1980-aj jaroj kaj precipe en la 90-aj jaroj la aventuro de Pavarotti prenas novan formon. Post kiam li konkeris la grandajn teatrojn, lia voĉo eliras subĉielen, en la placojn, stadionojn, lokojn, kie ĉiuj povis aŭskulti lin sen bariloj. Tie naskiĝas la mito de la tri tenoroj. Kune kun Plácido Domingo kaj José Carreras, Pavarotti alportas la operon antaŭ milionojn da homoj, de la koncerto en Romo en 1990 ĝis eventoj kiuj markis generacion.
La placoj plenigas sin per aplaŭdoj, la diskoj vendas milionojn da kopioj, kaj opero ĉesas esti arto por malmultaj. Ĝi fariĝas popola festo, komuna heredaĵo. Pavarotti ridetas, svingas sian blankan naztukon, kaj per sia varma voĉo montras, ke muziko povas unui mondojn malsamajn.
Krom la kariero estas ankaŭ la homo, kiu dediĉas sin al humanitaraj aferoj. Per la koncertoj Pavarotti and Friends li organizas eventojn en Modeno, invitante artistojn el ĉiu ĝenro, de Bono ĝis Zucchero, de Sting ĝis Elton John, kaj ankaŭ la juna Andrea Bocelli, kiu ĝuste en tiuj jaroj faris siajn unuajn paŝojn en la mondo de opero. Kune sur la scenejo iliaj voĉoj reprezentas du malsamajn generaciojn, kunigitajn de la sama pasio por itala muziko.
La lastaj jaroj alportas ankaŭ personajn defiojn. En 2006 oni diagnozas al li pankreatan kanceron. Pavarotti alfrontas tiun periodon kun kuraĝo kaj digno, ĉirkaŭita de la amo de la familio kaj la admiro de la tuta mondo.
La 6-an de septembro 2007 Modeno ploras la morton de sia plej fama filo. La tuta Italio kaj milionoj da homoj en la mondo haltas por omaĝi lin. La funebro fariĝas evento sekvata ĉie, kun mesaĝoj kaj salutoj venantaj el ĉiu angulo de la planedo.
Sed lia voĉo ne silentis. Ĝi restas en la diskoj, en la videoj, en la memoraĵoj de tiuj, kiuj vidis lin kanti vive. Ĝi restas en la junaj kantistoj, kiuj ankoraŭ hodiaŭ konsideras lin modelo, kaj en la koro de ĉiu, kiu aŭskultas “Nessun dorma” kaj sentas tremon.
Pavarotti lasis al la mondo heredaĵon, kiu ne apartenas nur al opero, sed al la tuta homaro: la certecon, ke muziko povas rompi murojn, unuigi popolojn kaj transformi la vivon de la aŭskultantoj.
