Luciano Pavarotti – 4 – La traduko de la origina teksto – (b) De 1955 ĝis la 1960-aj jaroj
Esperanto/EsperantaRetradio/Welker publikigis antaŭ 8 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Post tiu sperto, Pavarotti komprenas, ke li devas serioze provi la vojon de kantado. Li aliĝas al la lecionoj de Arrigo Pola, tre estimata modena tenoro. Pola tuj rekonas la kvaliton de lia voĉo, vasta kaj hela, kaj instruas al li la bazojn de la tekniko: spirado, subteno, klara dikcio. Kiam Pola translokiĝas al Indonezio, Luciano daŭrigas la studojn kun Ettore Campogalliani, kantmajstro, kiu ankaŭ formis aliajn grandajn artistojn, kiel Renata Tebaldi kaj Mirella Freni. La jaroj 50 pasas tiel, inter oferoj kaj senfinaj provoj. Luciano ne havas multan monon. Por pagi lecionojn li devas fari etajn laborojn kaj dependi de la helpo de la familio, sed li ne rezignas. Li pasigas horojn antaŭ spegulo observante kiel la spiro transformiĝas en sonon, lernante regi la spiron kaj subteni la plej altajn tonojn sen fortiĝo.
Ĉirkaŭ la fino de la jaroj 1950 lia persistemo komencas doni fruktojn. La aplaŭdoj fariĝas pli konvinkaj, la majstroj kuraĝigas lin ne rezigni. Li ankoraŭ ne estas stelo, sed tiuj, kiuj aŭskultas lin, jam perceptas ion specialan. Tiu voĉo havas la povon plenigi salonojn kaj alveni rekte al la koro. Paŝon post paŝo, Pavarotti eliras el la mallarĝa rondo de Modeno kaj faras la unuajn hezitemajn paŝojn en la mondo de opero.
En 1961 finfine alvenas turnopunkta momento. En la urbo Reggio Emilia li rolas kiel Rodolfo en La Bohème de Puccini. Li havas 26 jarojn, la koro forte batas, sed kiam li kantas, lia voĉo resonas certa kaj hela. Estas debuto kiu lasas spuron; novaj ŝancoj komencas alveni. Kelkajn jarojn poste li subite anstataŭigas malsanan kolegon ĉe la Covent Garden en Londono. Lia prezento estas tiel intensa kaj emocia, ke la publiko akceptas lin kiel grandan malkovron.
En la sekvaj jaroj Pavarotti eniras la plej gravajn teatrojn: La Scala en Milano, la Metropolitan en Novjorko, la Royal Opera House en Londono. Tiuj estas scenejoj kiuj povus timigi iun ajn artiston, sed li moviĝas tie nature, kvazaŭ naskiĝinta por tiu rolo. Lia prezentado estas simpla, sed la voĉo faras lin grandega. Ĉiu noto atingas la koron de la spektantoj kaj la kritikistoj ne havas dubon. Estis naskiĝinta nova giganto de la opero.
En 1961 Luciano edziĝis al Adua Veroni, kunulino de lia juneco, kaj kune ili havis tri filinojn: Lorenza, Cristina kaj Giuliana. Por li, inter unu vojaĝo kaj alia, reveni hejmen signifis retrovi sekuran havenon. Meze de la aplaŭdoj kaj la lumoj de la teatroj, tiu familia vivo reprezentis la aŭtentikan koron de lia historio farita el amo, valoroj kaj radikoj.
