Pavarotti – 3 – La mallongigita teksto
Esperanto/EsperantaRetradio/Welker publikigis antaŭ 8 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Luciano Pavarotti – la Voĉo de Italio
Saluton al ĉiuj, bonvenon en La Koro de Italio. Hodiaŭ ni rememoras Lucianon Pavarotti, la tenoro, kies voĉo ensorĉis la tutan mondon. Lia sono ne estis nur potenca, sed ankaŭ varma kaj hela, simbolo de Italio kaj ĝia pasia arto.
Luciano naskiĝis en Modeno en 1935, en modesta sed ama familio. Lia patro, bakisto kaj korusano (ĥorano), transdonis al li la amon al muziko; en la paroĥa ĥoro la juna Pavarotti unue malkovris la magion de kantado. Dum la Dua Mondmilito la muziko fariĝis rifuĝo por la tuta familio, fonto de espero inter la malfacilaĵoj.
Post la lernejo li laboris kiel instruisto, sed la deziro kanti neniam forlasis lin. En 1954, partoprenante kun sia patro en koruso (ĥoro), li venkis internacian konkurson en Kimrio – la unua granda signo de lia destino. Poste li studis ĉe la tenoroj Arrigo Pola kaj Ettore Campogalliani, spite al ekonomiaj malfacilaĵoj.
En 1961 li debutis kiel Rodolfo en La Bohème en Reggio Emilia – momento, kiu malfermis la vojon al la grandaj scenejoj: La Scala, Covent Garden kaj la Metropolitan Opera. Lia voĉo, klara kaj emocia, rapide konkeris la publikojn de la tuta mondo.
Edziĝinte kun Adua Veroni, li havis tri filinojn, kaj malgraŭ la sukcesoj li ĉiam restis ligita al siaj radikoj. En la 1970-aj jaroj liaj diskoj popularigis operon tra la mondo; en Latin-Ameriko, Azio kaj Aŭstralio li estis ĉie aplaŭdata kiel ambasadoro de Italio.
La 1990-aj jaroj alportis la fenomenon de “La Tri Tenoroj” – Pavarotti, Plácido Domingo kaj José Carreras – kiuj transformis operon en tutmondan feston. Samtempe li organizis la bonfarajn koncertojn Pavarotti & Friends, kun artistoj de ĉiuj ĝenroj, montrante sian grandan koron.
En 2006 li alfrontis pankreatan kanceron kun digno kaj forto, ĝis lia morto la 6-an de septembro 2007. Modeno kaj la mondo adiaŭis lin kun emocio, sed lia voĉo restas viva en la memoro de milionoj.
Luciano Pavarotti montris, ke muziko estas universala lingvo, kiu kunigas popolojn kaj inspiras esperon. Lia heredaĵo estas ne nur arta, sed homa: mesaĝo de beleco, paco kaj amo, kiu ankoraŭ resonas tra la mondo.
En la sekvaj videoj mi prezentos la tradukon de la origina teksto.
