La DNA de la normanoj de Sicilio – 2
Esperanto/EsperantaRetradio/Welker publikigis hieraŭ en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Kiel laboris la sciencistoj kiuj volis malkovri la DNA-on de la normanoj de Sicilio kaj kion malkaŝis tiu DNA?
Teamo de genetikistoj analizis specimenojn de antikva DNA eltiritaj el tomboj de la normana periodo en Sicilio kaj Suda Italio, el funebraj lokoj datigeblaj je la 11-a kaj 12-a jarcentoj, la kerno de la normana periodo, identigitaj per la arkeologia stratigrafio kaj la tipo de funebra rito. Estis individuoj entombigitaj laŭ latinaj kristanaj ritoj, kun orientiĝo kaj pozicio tipaj por la entombigoj de la normana aristokrataro en kuntekstoj, kiuj ekskludis konfuzon kun la antaŭekzistantaj lokaj loĝantaroj. Ĉiu specimeno estis eltirita per teknikoj, kiuj ebligas reakiri legeblan DNA-on el restaĵoj preskaŭ 1 000 jarojn aĝaj. Ĉiu specimeno estis sekvencita per kompletaj genomaj analizmetodoj, ĉiu rezulto estis komparita kun datumbazoj de antikvaj kaj modernaj loĝantaroj el la tuta Eŭropo, de Skandinavio ĝis Mediteraneo, kun aparta atento al antikvaj skandinavaj loĝantaroj, mezepokaj frankaj loĝantaroj kaj la loĝantaroj de Suda Italio kaj Sicilio.
La datumoj kaŭzis du surprizojn.
Unu: La skandinava komponento en la siciliaj normanaj specimenoj estis preskaŭ tute forestanta, kvazaŭ tri aŭ kvar generacioj da geedziĝoj kun la loĝantaroj de norda Francio estus preskaŭ tute anstataŭigintaj la originan skandinavian DNA-on de la prapatroj de Rollo. La normanoj, kiuj konkeris Sicilion, estis genetike preskaŭ nedistingeblaj disde la frankoj de norda Francio de sia tempo. La viroj de la nordo portis en Italion la DNA-on de norda Francio, ne tiun de Skandinavio. La itala vorto “Normanni” postvivis la sangon, kiun ĝi devus reprezenti.
Du: Kiam la esploristoj serĉis la normanan porcion en la DNA de la modernaj loĝantaroj de Suda Italio kaj Sicilio, ili trovis ion preskaŭ paradoksan. Popolo, kiu regis tie dum 150 jaroj, lasis preskaŭ nerimarkeblan biologian spuron, kvazaŭ konkeri teritorion kaj regi ĝin ne aŭtomate signifus biologie miksiĝi kun ĝiaj loĝantaroj.
Do, la normanoj ne estis tio, kion ilia nomo sugestas. Jam kiam ili alvenis en Italion, ili estis popolo de la limo inter nordo kaj sudo de Eŭropo, nek tute nordia nek tute mediteranea. Ili estis produkto de jarcento da asimilado en la karolida Francio. Ili estis frankaj militistoj kun vikinga nomo kaj mediteranea ambicio. Ili miksiĝis kun la lokaj aristokrataroj, edziĝis al bizancaj kaj arabaj familioj, kiujn ili estis venkintaj, alprenis la administrajn praktikojn de la araboj kaj grekoj, kiujn ili trovis, kaj konstruis ion hibridan, miksitan, ne redukteblan al unu sola identeco: regnon, kiu estis nordia laŭ nomo kaj mediteranea laŭ animo, islama laŭ arto kaj kristana laŭ kredo, greka laŭ burokratio kaj franka laŭ aristokrataro.