La mirinda mondo de fungoj, niaj nevideblaj najbaroj
Radio Verda publikigis antaŭ 2 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 3 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Ĉu vi iam scivolis pri la silentaj vivantoj, kiuj kreskas en niaj arbaroj kaj kelkfoje eĉ en niaj kuirejoj? Lastatempe, mi komencis interesan eksperimenton hejme. Mi aĉetis skatolon por kultivi fungojn, specife neĝajn ostrofungojn. Dufoje ĉiutage, mi ŝprucas iom da akvo sur ĝin kaj simple atendas. La atendata rezulto estas vere mirinda. Antaŭ miaj propraj okuloj, el preskaŭ nenio, elkreskos belaj blankaj fungoj. Tiu ĉiutaga riteto pensigis min pri la nekredebla kaj ofte nerimarkata mondo de fungoj.
Fungoj estas tre strangaj estaĵoj. Ili ne estas plantoj, ĉar ili ne uzas la sunlumon por fari sian propran manĝaĵon. Kaj kompreneble, ili ne estas bestoj. Ili apartenas al sia tute propra, sendependa regno de vivo. Tio, kion ni kutime nomas fungo, la parto kiun ni vidas kaj eble manĝas, estas fakte nur la frukto. La vera korpo de la fungo estas kutime kaŝita sub la tero aŭ en mortinta ligno. Ĝi konsistas el vasta, kompleksa reto de tre maldikaj fadenoj, kiujn ni nomas micelio. Se vi povus rigardi sub la grundon de ordinara arbaro, vi vidus, ke ĝi estas plene traplektita de tiuj vivaj fadenoj.
Tiu ĉi nevidebla reto faras ion gravegan por nia planedo. Fungoj estas la ĉefaj purigistoj kaj recikligistoj de la naturo. Sen ili, niaj arbaroj rapide sufokiĝus sub montoj da falintaj folioj, branĉoj kaj mortintaj bestoj. La micelio malkonstruas tiun materialon, redonante valorajn nutraĵojn al la grundo por ke novaj plantoj kaj arboj povu kreski. Sed ilia laboro ne finiĝas tiel. Multaj fungoj vivas en amika kaj utila kunlaboro kun arboj. Ili kunligas la radikojn de malsamaj arboj, kreante grandegan subteran reton, per kiu la plantoj povas dividi akvon, nutraĵojn kaj eĉ sendi avertojn unu al la alia pri insektoj aŭ malsanoj. Oni ofte nomas tion la interreto de la arbaro.
Komenci kultivi la proprajn ostrofungojn igis tiun grandan sciencan fakton tre persona kaj tuŝebla. Certe kiam mi unue vidos la ĉiutagan pligrandiĝon de la etaj ĉapeloj, mi sentos profundan respekton por la vivoforto de la naturo. Ili laŭdire kreskas tiom rapide, ke oni povas vidi la ŝanĝiĝon de mateno al vespero. Temas pri kvieta, paca procezo, sed samtempe tre energia. Tio estas bela memorigilo, ke eĉ kiam ni loĝas en urboj, ĉirkaŭataj de betono kaj asfalto, ni ankoraŭ povas inviti pecon de la sovaĝa naturo en niajn hejmojn.
Do, la venontan fojon kiam vi promenos en la arbaro kaj vidos fungon kiu kaŝetas sin sub maljuna arbotrunko, aŭ eĉ kiam vi tranĉos fungojn por via vespermanĝo, prenu momenton por pripensi. Vi rigardas nur la pinton de la glacimonto. Sub tiu simpla formo kaŝiĝas antikva, inteligenta reto, kiu subtenas preskaŭ ĉian vivon sur la tero. Kaj ĉio ĉi komenciĝas per io tiel simpla, kiel iom da malsekeco kaj pacienco.
