Nun ke vi foriris – Kanto en Esperanto | Melankolia balado kun piano | Perdo kaj espero
Muziko en Esperanto publikigis antaŭ 1 jaro en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
“Nun ke vi foriris” estas emocia balado en esperanto, kiu esprimas profundajn sentojn de perdo, nostalgio kaj reflekto. Ĉi tiu kanto estas interpretita per maskla voĉo, kantita malrapide kaj poetike, kun delicata pianokompanio, kiu akcentas la melankolion de la teksto. La kanto rakontas pri la doloro de la foresto de amata persono, esplorante la malfeliĉon kun la mondo kaj la eterna serĉado de tiu perditaj amo.
Teksto en Esperanto: La teksto de “Nun ke vi foriris” estas tute skribita en esperanto, internacia lingvo, kiu subtenas unuigon kaj komprenon inter homoj el diversaj kulturoj. Ĉiu vorto, ĉiu verso estas plena de emocio, kondukante la aŭskultanton al introspektiva vojaĝo pri la paso de la tempo kaj la memoroj, kiuj restas.
La kanto estas ideala por tiuj, kiuj serĉas trankviligan kaj poetikan muzikon, perfekta por momentoj de reflekto, soleco, aŭ simple por ĝui unikan baladon, kiu tuŝas la animon.
🔹 Temoj traktitaj en la kanto:
Perdo kaj foresto
Memoroj kaj nostalgio
Ne-kontentita amo
Reflekto pri la tempo kaj emocioj
Espero kaj eterna ligo per amo
🔹 Elstaraj trajtoj:
Kanto en esperanto, subtenante lingvan diversecon
Delikata pianokompanio
Poetika, malrapida maskla voĉo
Profunda kaj melankolia teksto, kiu tuŝas la koron de la aŭskultanto
🔹 Sekvu min por pli da enhavo: Se vi ĝuas melankoliajn kaj poetikajn kantojn kiel ĉi tiu, ne forgesu aboni mian kanalon por pliaj originalaj kantoj, kun tekstoj generitaj de IA kaj temoj, kiuj esploras la homan animon. Lasu komentaron pri via opinio pri la kanto kaj kunhavigu ĉi tiun emocian vojaĝon kun viaj proksimaj.
🔔 Ne forgesu aktivigi la sonorilon por esti informita pri ĉiuj miaj novaj kantoj.
#esperanto #esperantomuziko #muziko
⭐️ KANTOTEKSTO ⭐️
ke vi foriris, la ombroj pliiĝas,
La mondo perdas sian lumon en mi.
Ĉiu vento kantas vian nomon,
Sed nur silento respondas al mi.
La nokto falas sen via rido,
La luno lumas, sed ne por mi.
Ĉu vi aŭdas mian koron krii?
Ĉu en viaj sonĝoj mi plu ekzistas tie?
Ĉar la tagoj pasas sen konsolo,
Kaj la horoj vagas sen fino.
Sen vi la mondo fariĝas nur vento,
Murmuranta pri tio, kion ni perdis.
Nun ke vi foriris, restas nur pluvo,
Kudrante memorojn sur mia haŭto.
Ĉiu sopiro, ĉiu silento,
Estas kanto, kiun mi kantas por vi.
Mi promenas tra la samaj stratoj,
Sed ili ne rekonas min plu.
Eĉ la steloj palpebrumas malpli,
Kvazaŭ ankaŭ ili vin serĉus.
Mi skribas viajn vortojn en la aero,
Dume la vento ilin forportas.
Mi fermas miajn okulojn por vidi,
Sed vi estas ombro en mia memoro.
Ĉar la tagoj pasas sen konsolo,
Kaj la horoj vagas sen fino.
Sen vi la mondo fariĝas nur vento,
Murmuranta pri tio, kion ni perdis.
Nun ke vi foriris, restas nur pluvo,
Kudrante memorojn sur mia haŭto.
Ĉiu sopiro, ĉiu silento,
Estas kanto, kiun mi kantas por vi.
Se mi povus revoki la tempon,
Kaptus la momentojn, kiujn ni perdis.
Sed la vento nur portas vian nomon,
Kaj la nokto demandas, kie vi estas.
Nun ke vi foriris, restas nur pluvo,
Kaj mia animo flustras vian nomon.
Ĉiu sopiro, ĉiu silento,
Estas kanto, kiun mi kantas por vi…
