Sen homa mezuro de Jiří Kořínek – elektronika versio (AI)
Bitoj kaj Dopamino publikigis antaŭ 2 jaroj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 10 Spektoj
- Komentu!
- 2
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Kreita per Suno AI (V3), Dall-E 3 kaj GIMP
https://suno.com/song/c7670e57-927f-41fc-b04b-5f54e83e2995
Originala poemo: Sen homa mezuro de Jiří Kořínek (1906 – 1988)
Ho kiel grandas universo
kaj kiel eta estas mi
kaj sensignifa mia verso
kaj mia trist’ kaj nostalgi’.
Ke tamen ega ŝajnas homo
al viruseto sur polver’,
al centmilono de atomo,
kia miraklo kaj mister’?
Se mikrokosmo kosmon formas,
ne bagatelas homa sort’,
en sekvoj eta kaŭz’ enormas,
gravegas iam simpla vort’.
Samgravas eksplodeg’ de astro
kaj ekrideto de knabin’
kaj nia ĝoj’ kaj zorgbalasto
en sentempeco kaj senfin’.
Ĉar samvaloras la sekundo
kaj mil lumjaroj en etern’,
kaj fine nur en korprofundo
kuŝas de granda solvo kern’.
