Sonĝeto en la Nokto
Radio Verda publikigis antaŭ 5 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Iam ni ĉiuj ekkonas tiun strangan momenton, kiam ni kuŝas inter dormo kaj vekiĝo. La ĉambro silentas, la horloĝo daŭre tiktakas, kaj subite malfermiĝas pordo al alia mondo. En sonĝo oni ne bezonas klarigon. Ĉio okazas nature, kvazaŭ la plej strangaj ideoj estus ĉiutagaĵoj.
Antaŭ kelkaj noktoj mi sonĝis, ke mi staris sur strando, kie la sablo ne estis flava sed helverda, kiel printempa herbo. La maro murmuris per voĉo preskaŭ homa, kaj inter la ondoj leviĝis eta boato. Mi enpaŝis ĝin senpense. Tie ne estis remiloj, ne estis velo, sed la boato glitis antaŭen kvazaŭ ĝi konus la vojon.
Dum mi sidis, la horizonto komencis brili. Mi vidis urbon el vitro, kies stratoj lumis interne. Homoj iris trankvile, kaj ili parolis lingvon, kiun mi tuj rekonis kiel Esperanton. Estis strange: kvankam neniu el ili rigardis min rekte, mi sentis min akceptata, kvazaŭ mi jam delonge apartenus al tiu travidebla komunumo. Unu virino haltis, donis al mi pomon el pura lumo, kaj diris nur unu vorton: “Memoru.” Tiam ĉio disiĝis kiel nebuligita fenestro.
Kiam mi vekiĝis, la sento restis en mi, kvazaŭ malgranda donaco. Mi demandis al mi kion signifas tiu “memoru.” Eble ĝi simple estis memorigilo, ke niaj sonĝoj havas valoron, eĉ se ili malaperas tuj post la mateno. Oni povas noti ilin, skribi en kajero, aŭ simple rideti kaj porti la etan spuron de mistero en la tago.
Multaj homoj opinias, ke sonĝoj estas nur kaoso de la cerbo. Aliaj pensas, ke ili portas mesaĝon. Mi ne pretendas scii la veron. Sed mi sentas, ke sonĝo, kiam ĝi tuŝas nin tiel profunde, estas parto de nia reala vivo. Ĝi donas koloron, inspiras, aŭ almenaŭ memorigas, ke la mondo estas pli larĝa ol nia horaro kaj niaj listoj de taskoj.
Ĉiu el ni havas sonĝon por rakonti. Foje ĝi estas ridinda, kiel flugi kun granda ĉapelo super la kvartalo. Foje ĝi estas tiel bela, ke oni preskaŭ bedaŭras vekiĝi. Kaj foje, kiel mia sonĝeto pri la vitra urbo, ĝi estas mistera peco de teksto, kiun ni provas legi sen havi la tutan libron.
Kion fari kun tia donaco? Eble la plej bona respondo estas simple rakonti ĝin. Inter amikoj, inter samideanoj, en nia komuna lingvo, sonĝo fariĝas pli reala. Ĝi vivas iomete pli longe ol en la mallumo de la nokto. Kaj tiel ni ĉiuj, dum kelkaj momentoj, partoprenas en mondo kie la verda sablo, la vitraj stratoj, kaj la vorto “memoru” havas sencon, eĉ se tiu senco ŝanĝiĝas laŭ ĉiu aŭskultanto.
Kaj eble tio estas la plej bela afero: sonĝo ne devas aparteni nur al unu homo. Ĝi estas kiel poemo, kiun ni ricevas senpete, kaj kiun ni povas doni plu.
![Kvin Noktojn ĉe Freddys [La 5-a Nokto] | La Ludo Venkis Min](https://i.ytimg.com/vi/agnDWSNqx3I/default.jpg)
