Kion ni perdas kiam la aŭto silentigas la kvartalon?
Radio Verda publikigis antaŭ 25 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 3 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Kiam oni kritikas la aŭtomobilon, oni plej ofte parolas pri poluado, pri akcidentoj, aŭ pri la granda spaco, kiun aŭtoj okupas en urboj. Ĉio ĉi estas vera kaj grava. Sed ekzistas ankoraŭ alia problemo, pri kiu oni malpli ofte parolas. La aŭto ne nur ŝanĝas la aeron kaj la stratojn. Ĝi ankaŭ ŝanĝas la rilatojn inter homoj. Ĝi kaŭzas ke niaj vivoj estas pli apartigitaj, pli fermitaj, kaj malpli homaj.
Kiam ni moviĝas piede, bicikle aŭ per publika transporto, ni vidas la mondon alie. Ni rimarkas la vendejon ĉe la stratangulo. Ni renkontas konatajn vizaĝojn. Ni hazarde interparolas kun najbaro. Ni vidas infanojn ludi, hundojn promeni, homojn sidi sur benko. Eĉ mallonga vojo povas fariĝi malgranda socia sperto. Sed en privata aŭto ni sidas solaj aŭ preskaŭ solaj, enfermitaj en metala skatolo, apartigitaj de la ĉirkaŭa vivo. Ni trapasas lokojn, sed ni ne vere ĉeestas en ili.
Kompreneble, aŭtoj havas sian utilon. Ili povas esti tre helpaj por longaj vojaĝoj, por homoj kun malfacilaĵoj pri moviĝo, aŭ por lokoj kie aliaj ebloj simple mankas. La problemo do ne estas la ekzisto de aŭtoj mem. La vera problemo estas, ke en granda parto de Nordameriko ni konstruis niajn urbojn kaj niajn kutimojn kvazaŭ la aŭto estus la centro de ĉio. Tial ni ricevis vastajn kvartalojn, kie oni ne povas facile atingi vendejon, lernejon aŭ kafejon sen veturi. Ni ricevis larĝajn vojojn, grandegajn parkejojn, kaj lokojn, kie promeni sentigas vin kvazaŭ vi estas nedezirata gasto.
Kiam ĉio estas disigita, ankaŭ la homoj disiĝas. Se vi preskaŭ neniam renkontas viajn najbarojn krom tra la ventoŝirmilo, estas pli malfacile ekkoni ilin, fidi ilin, aŭ senti vin parto de komuna vivo. Tiu perdo estas malfacile mezurebla, sed tre reala. Ni perdas ne nur oportunajn babiladojn, sed ankaŭ la malgrandan reton de kutimaj homaj kontaktoj, kiu helpas nin senti nin sekuraj kaj ligitaj al iu loko.
Kaj kiam tiu reto malfortiĝas, la sekvoj povas esti pli profundaj ol ni imagas. Soleco kreskas. Malfido kreskas. Homoj pli facile sentas sin forlasitaj aŭ nevideblaj. En tia etoso ankaŭ la socio fariĝas pli rompiĝema. Estas pli facile koleri, pli facile kulpigi, pli facile fali en malamikecon. Eble ni ne povas diri, kia estus nia mondo sen tiu aŭtomobilaĉa logiko. Sed estas klare, ke ni multe perdas, kiam ni anstataŭigas verajn renkontiĝojn per senfina trafiko.
Eble la plej grava demando estas simpla. Kiel ni povas denove konstrui lokojn, kie homoj ne nur loĝas, sed vere vivas kune? La respondo povus helpi savi nian ŝanceliĝantan socion.
![[Simple Esperanto] Ekspozicio de Aŭtoj en Detrojto](https://i.ytimg.com/vi/e65ZavtKW5M/default.jpg)
