Kiam oni cedas al tiranoj
Radio Verda publikigis antaŭ 4 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 2 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Kiam oni alfrontas brutulon, la plej facila reago ofte ŝajnas esti simple cedi. Oni pensas: se mi ne kontraŭstaros, eble li kvietiĝos. Tia ideo estas tre homa, ĉar ni nature deziras eviti konflikton. Sed bedaŭrinde, en la mondo de potenco, de politikaj tiranoj kaj friponŝtatoj, komplezismo ne kondukas al paco. Ĝi kondukas nur al pli granda aroganteco kaj pli granda suferado poste.
La historio montras tion klare. En la 1930-aj jaroj, pluraj okcidentaj registaroj elektis ne kontraŭstari la agadojn de Hitler, esperante ke li kontentiĝos post ĉiu nova postulo. Unue estis malgranda teritorio, poste tuta lando. La ideo estis, ke se oni nur montrus bonvolemon, la minaco malaperus. Sed brutuloj ne kontentiĝas per bonvolemo. Ili interpretas ĝin kiel malfortecon. Ili pensas: se tio funkciis unufoje, kial ne denove?
La sama principo validas ankaŭ hodiaŭ. Estas politikistoj kaj landoj, kiuj kondutas kvazaŭ brutuloj sur la internacia scenejo. Ili minacas, insultiĝas facile, kaj ĉiam kulpigas aliajn. Kaj kion faras iliaj najbaroj? Tro ofte ili provas plaĉi, esperante tiel eviti koleron. Sed la rezulto ĉiam estas sama: la tirano vidas la komplezecon ne kiel signon de saĝo, sed kiel inviton plue premegi.
Eĉ lando kiel Kanado, kiu tradicie fieras pri sia ĝentileco, nun riskas fali en tiun kaptilon. Estas voĉoj, kiuj diras, ke ni devas esti singardaj, ke ni ne tro malkontentigu la krudan aŭtoritateman ĉikanulon trans nia suda limo. Sed tia sinteno neniam gajnis respekton. Oni ne gajnas amon de tirano per humileco. Oni nur montras al li, ke li povas fari ion ajn sen konsekvencoj.
Kompreneble, tio ne signifas, ke ni devas esti agresemaj aŭ serĉi konfliktojn. Sed estas granda diferenco inter prudenta diplomatio kaj komplezismo. Vero sen kuraĝo estas malforta. Se ni silentas, kiam oni ofendas, minacas aŭ mensogas, ni fariĝas partoprenantoj en la mensogo. Rezisti ne ĉiam signifas krii. Foje sufiĉas diri trankvile sed firme: “Ne. Tio ne estas akceptebla.”
Ĉiu el ni renkontas brutulojn, en la vivo aŭ en la politiko. Kaj ĉiufoje ni havas la saman elekton: ĉu cedi aŭ stari rekte. Jes, stari kontraŭ ili povas kosti. Sed la kosto de komplezismo ĉiam estas pli alta. Nur kiam homoj kaj nacioj rifuzas plu cedi, la tiranoj perdas sian potencon.
Do la leciono restas simpla, eĉ se malfacila: komplezismo neniam kondukas al paco. Nur respekto bazita sur firme starigita vero povas krei veran sekurecon. Kaj tio validas same inter homoj kiel inter landoj.
![[#309] En 2009, subite multaj homoj interesiĝis pri Esperanto, sed kial?](https://i.ytimg.com/vi/0-YqaWKQNpo/default.jpg)
