Renkontiĝo kun rifuĝintinoj – Spotkanie z uchodźczyniami
Bjalistoka Esperanto-Societo publikigis antaŭ 11 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Kadre de la projekto Edukado kaj Subteno por Integriĝo de Rifuĝintoj, en surloka trejnado en Bjalistoko, ni havis la okazon renkontiĝi kun du rifuĝintinoj, Tetiana el Ukrainio kaj Natalia el Rusio, kiuj kunhavigis sian historion.
Tetiana antaŭ 3 jaroj forkuris de la milito en Ukrainio kun siaj patrino kaj filo. Ili venis al Pollando, ĉar tio estis najbara lando, kaj ĉiuj pensis, ke la milito daŭros 1 aŭ 2 semajnojn, kaj ili baldaŭ povos reveni hejmen. Kiam Tetiana kun la familio eliris el trajno en Varsovio, ili ne sciis kion fari kaj renkontis volontulojn, kiuj proponis lokojn por ekloĝi. Ili venis al Bjalistoko por loĝi tie 2 semajnojn… kaj jam estas la tria jaro. Tute fremda familio el Bjalistoko helpis al ili fari PESEL-numeron, trovi lernejon por la infano k.t.p. Poste ili trovis esperantistinon, kiu donis sian propran apartamenton. Danke al diversaj eŭropaj proektoj ekzistas integriĝo inter la ukrainoj. Tetiana ankoraŭ ne scias, ĉu ŝi revenos Ukrainion, kie restis ŝia amato, sed la urbo Bjalistoko tre plaĉas al ŝi, kaj la virino havas handikapan filon, kiu lernas en tre bonaj kondiĉoj en Pollando. Tetiana ricevas financan subtenon por la handikapa filo, kaj pro tio ĝis januaro 2024 oni ne permesis al ŝi labori. Nun la virino povas labori kaj multe helpas al aliaj infanoj. En Ukrainio homoj ankoraŭ ne alkutimiĝis al psikologoj, pro tio ili pli bone babilas kun siaj amikoj kaj rakontas al ili pri propraj problemoj. Tial Tetiana diras, ke por ŝia familio sufiĉas psikologa helpo.
Natalia venis el Rusio antaŭ 3 jaroj. Ŝi perdis la piedon, poste mortis ŝiaj gepatroj, aliaj familianoj ne volis ŝin subteni. Akceptis ŝin romaoj, por laboro kiel almozulo, kaj ili transportis ŝin al Pollando, ĉar en la okcidento oni povas gajni pli multe da mono. Ĉe la romaoj Natalia havis propran posedaĵon, tamen ŝi devis almozpeti de mateno ĝis vespero. Policistoj prenis ŝin kaj la bjalistoka fondaĵo Dialog helpis al la virino kun loĝado kaj atestilo pri handikapeco, ŝtata asekurejo helpis finance. Natalia ne planas reveni al Rusio. Ŝi revas trovi amikojn, kiuj, same kiel ŝi, luktas kontraŭ sia handikapeco.
____
W ramach projektu Edukacja i Wsparcie dla Integracji Uchodźców, podczas szkolenia w Białymstoku mieliśmy okazję spotkać się z dwiema uchodźczyniami, Tetianą z Ukrainy i Natalią z Rosji, które podzieliły się swoimi historiami.
Tetiana uciekła przed wojną na Ukrainie z matką i synem 3 lata temu. Przyjechali do Polski, bo był to bezpieczny kraj i wszyscy myśleli, że wojna potrwa rok–dwa, i że wkrótce będą mogli wrócić do domu. Kiedy Tetiana i jej rodzina wysiedli z pociągu w Warszawie, nie wiedzieli, co robić. Spotkali wolontariuszy oferujących im miejsca do mieszkania. Przyjechali do Białegostoku, żeby tam pomieszkać 2 lata… i tak są w Polsce już trzeci rok. Zupełnie obca rodzina z Białegostoku pomaga im w uzyskaniu numeru PESEL, znalezieniu szkoły dla dziecka itd. Następnie znaleźli kobietę mówiącą w języku esperanto, która udostępniła im własne mieszkanie. Dzięki różnym projektom następuje integracja wśród Ukraińców. Tetiana nadal nie wie, czy wróci na Ukrainę, gdzie pozostał jej ukochany, ale bardzo podoba jej się miasto Białystok, a jej synek uczy się w Polsce u bardzo dobrych nauczycielek. Tetiana uzyskała wsparcie finansowe dla swojego syna z niepełnosprawnością, dlatego nie pozwolono jej pracować aż do stycznia 2024 r. Teraz kobieta może pracować i bardzo pomaga innym dzieciom. Na Ukrainie ludzie nie są jeszcze przyzwyczajeni do psychologów, dlatego wolą porozmawiać ze znajomymi i opowiedzieć im o swoich problemach. Dlatego Tetiana uważa, że dla jej rodziny wystarczająca jest pomoc psychologiczna.
Natalia przyjechała z Rosji 3 lata temu. Straciła stopę, potem zmarli jej rodzice, inne rodziny nie chciały jej wspierać. Romowie przyjęli ją do pracy jako żebraczkę i przewieźli do Polski, bo w ten sposób mogli zarobić więcej pieniędzy. Musiała żebrać od rana do nocy, a sama nie miała prawa do zebranych pieniędzy. Przyjęli ją policjanci, Fundacja Dialog w Białymstoku pomogła kobiecie uzyskać mieszkanie i orzeczenie o niepełnosprawności, a państwowa firma ubezpieczeniowa udzieliła jej wsparcia finansowego. Natalia nie planuje powrotu do Rosji. Marzy o znalezieniu przyjaciół, którzy tak jak ona zmagają się z niepełnosprawnością.
