Л. Заменгоф. Путь / L. Zamenhof. La vojo. Cтихотворение на эсперанто
Эсперанто-муравей publikigis antaŭ 2 jaroj en la Rusa Ĉu en Esperanto?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Л. Заменгоф. Путь / L. Zamenhof. La vojo. Cтихотворение на языке эсперанто и его дословный перевод на русский.
Tra densa mallumo briletas la celo,
al kiu kuraĝe ni iras.
Simile al stelo en nokta ĉielo,
al ni la direkton ĝi diras.
Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj,
nek batoj de l’ sortoj, nek mokoj de l’ homoj,
ĉar klara kaj rekta kaj tre difinita
ĝi estas, la voj’ elektita.
Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante,
ni iru la vojon celitan!
Eĉ guto malgranda, konstante frapante,
traboras la monton granitan.
L’ espero, l’obstino kaj la pacienco –
jen estas la signoj, per kies potenco
ni paŝo post paŝo, post longa laboro,
atingos la celon en gloro.
Ni semas kaj semas, neniam laciĝas,
pri l’ tempoj estontaj pensante.
Cent semoj perdiĝas, mil semoj perdiĝas, –
ni semas kaj semas konstante.
“Ho, ĉesu!” mokante la homoj admonas, –
“Ne ĉesu, ne ĉesu!” en kor’ al ni sonas:
“Obstine antaŭen! La nepoj vin benos,
se vi pacience eltenos”.
Se longa sekeco aŭ ventoj subitaj
velkantajn foliojn deŝiras,
ni dankas la venton, kaj, repurigitaj,
ni forton pli freŝan akiras.
Ne mortos jam nia bravega anaro,
ĝin jam ne timigos la vento, nek staro,
obstine ĝi paŝas, provita, hardita,
al cel’ unufoje signita!
Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante
ni iru la vojon celitan!
Eĉ guto malgranda, konstante frapante,
traboras la monton granitan.
L’ espero, l’ obstino kaj la pacienco –
jen estas la signoj, per kies potenco
ni paŝo post paŝo, post longa laboro,
atingos la celon en gloro.
Дословный перевод:
Сквозь густую тьму мерцает цель,
к которой мы смело идем.
Как звезда в ночном небе,
нам она указывает направление.
И нам не страшны ночные призраки,
ни удары судеб, ни насмешки людей,
потому что ясный и прямой и очень определенный
он есть – этот избранный путь.
Лишь прямо, храбро и не отклоняясь,
пойдем мы к назначенной цели!
Даже маленькая капля, постоянно ударяя,
пробуривает гранитную скалу.
Надежда, упорство и терпение –
вот чьей силой,
мы шаг за шагом, после долгой работы,
достигнем цели во славе.
Мы сеем и сеем, никогда не устаем,
думая о будущих временах.
Пропадает сто семян, пропадает тысяча семян, –
мы сеем и сеем постоянно.
— О, прекратите! – насмешливо увещевают люди, –
«Не останавливайтесь, не останавливайтесь!» в нашем сердце звучит:
«Упорно вперед! Благословят вас внуки,
если вы терпеливо выдержите».
Если длительная засуха или внезапные ветры
увядшие листья разрывают,
благодарим ветер, и, очистившись,
мы набираемся свежей силы.
Наше отважное братство уже не умрет,
его уже не устрашит ни ветер, ни штиль,
упрямо ступает, испытанное, закаленное,
к цели единожды обозначенной!
Лишь прямо, храбро и не отклоняясь,
пойдем мы к назначенной цели!
Даже маленькая капая, постоянно ударяя,
пробуривает гранитную скалу.
Надежда, упорство и терпение –
вот чьей силой,
мы шаг за шагом, после долгой работы,
достигнем цели во славе.
