Krepusko de la homaro (A Post-Punk song in Esperanto)
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
AI-Generated at https://www.udio.com/songs/kLvE4MypaYNktCHqjbhNSG
Esperanto Post-Punk Song
Prompt: a post-punk song with Esperanto Lyrics about the twillight of the humanity, new wave/post-punk revival, energetic, gothic, darkwave, rebellious, dark, atmospheric, melancholic, rhythmic, passionate,
Male vocalist, Rock, Post-punk, Gothic rock, New wave, Rhythmic, Energetic, Dark, Aggressive, Cold, Repetitive, Atmospheric, Rebellious, Nocturnal, Sombre, Political, Anxious, Passionate
Lyrics
Spiritoj de ŝtono, kun vizaĝoj sen voĉ’
La luna lumo trairas, tra vitraj ruboj plorante
En la urbo kiu neniam dormas, ni dancas kontraŭ la fad’
Rigardu, ekstaras la animoj, en la krepusko dirante
Audu la eĥon!
Nokta vento blovas, portante la sekretojn apokalipsajn
Metropolo, tio ĉi por vi
Sur rompitaj vitroj mi paŝas nun
En la vido de mil okuloj mi stariĝas
Pacinte min, mi pretas por la fin’
Jen la krio!
Metropolo, patrino kaj pekulin’!
Ruinoj allogas, fermitaj mentoj fugas
Spektaklo de l’ alveno, ni vokas la kreon
Sur betona koro de l’ urbo, venas vesper’
Rigardu la homaron, sub ombro de vespero
Jen la krio!
Tumnokto venas, kiel tombo ni silentas
La steloj kiel vundoj, en la ĉiel’ briletas
Blankaj maskoj sur la homamas’, l’ pasio eterne eraretas
Hermetika urbo, spiroj de maŝinaro
Kor’ pulsas sub la turoj altaj, ni perdiĝas en sopiraro
[Chorus]
Sub la grizaj nuboj ni trovas nian vojon
Kriegante al la luno, rebela kun rimoj
Noktomezo kun la sonĝoj forsangaj
La urbo bruas, sen espero, neŭtralaj
La griza ĉiel’ kovras nin sen kompato
Ni marŝas en ombro, kun nia bat’ senpaŝa
Flustras la vento!
Fragmentoj de futur’, speguloj fendiĝantaj
