Ŝi Neas Ĉiam – Emo-Kanto pri Amoro Kaj Perdo (Esperanto Originala Kanto)
Muziko en Esperanto publikigis antaŭ 1 jaro en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ŝi Neas Ĉiam estas profunda emo-kanto pri la doloro de nerezultita amo kaj la perdo de espero. La kanto priskribas la vojaĝon de la koro, kiu serĉas amon, sed ĉiam renkontas la malakcepton. Kun lirika vortaro, natura simbolismo, kaj melancholia tono, ĉi tiu kanto elstaras per sia senpoveco kaj profunda emocio.
Se vi amas muzikon kun fortaj emocioj, kaj esperantan kantotekston, ĉi tiu kanto estas por vi. Malkovru la historion de l’ nekomprenita amo tra la vortoj kaj muzikon.
#esperanto #esperantomuziko #muziko
KANTOTEKSTON:
Mi prenis floron en la man’
por demandi al la sort’
se vi revenos iam plu
aŭ restas vento en la vort’.
Kaj petalon post petal’
mi faligis sur la ter’
sed ĉiam venis sama fin’
nur la espero malaper’.
Ĉu vi amas min? – Ŝi diris “Ne”
Ĉu vi restas ĉi? – Ŝi diris “Ne”
Kaj la vento portis for
miajn revojn kun dolor’.
Ŝi neas ĉiam, ŝi neas plu,
neniam venos, neniel al mi.
Ŝi neas ĉiam, kaj en la lun’,
nur ŝia ombro restas ĉi.
Mi serĉis signon en la nokt’
sed la steloj restis mut’
kaj nur la luno min rigardis
kun rideto de l’ amar’
Ĉu vi amas min? – Ŝi diris “Ne”
Ĉu vi sonĝos nin? – Ŝi diris “Ne”
Kaj la pluvo falis for
kiel ploro en memor’.
Ŝi neas ĉiam, ŝi neas plu,
neniam venos, neniel al mi.
Ŝi neas ĉiam, kaj en la lun’,
nur ŝia ombro restas ĉi.
Kaj la floroj scias pli
ol la koro, ol la spir’
ili kantas la veron
kiun mi ne volis vidi.
Ŝi neas ĉiam, ŝi neas plu,
neniam venos, neniel al mi.
Ŝi neas ĉiam, kaj en la lun’,
ŝi estas vento… kaj foriras for.
Kaj la floroj scias pli
ol la koro, ol la spir’
ili kantas la veron
kiun mi ne volis vidi.
