Najbaroj kontraŭ la perfekta gazono
Radio Verda publikigis antaŭ 24 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 5 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
En multaj kvartaloj la perfekta ĝardeno ankoraŭ havas unu devigan trajton: ebenan, hele verdan gazonon. Oni falĉas ĝin ĉiusemajne, forigas ĉiun leontodon kaj zorge kaŝas ĉiun nudan terpecon. Sed pli kaj pli da homoj demandas sin, al kiu tiu perfekteco utilas.
Por abeloj kaj papilioj mallonge tondita gazono similas al verda dezerto. Tie apenaŭ troviĝas floroj riĉaj je nektaro, altaj herboj por kaŝi sin aŭ sekaj tigoj por vintra ŝirmo. Ankaŭ birdoj trovas malpli da insektoj kaj semoj. La gazono povas plaĉi al la okulo, sed ĝi ne nepre estas viva loko.
Tial kelkaj domposedantoj ŝanĝas siajn kortojn. Ili lasas ke parto de la herbaro kresku, semas sovaĝajn florojn aŭ plantas speciojn indiĝenajn en la regiono. Tiaj plantoj nature taŭgas por la loka klimato. Post kiam ili bone enradikiĝis, ili ofte bezonas malpli da akvo, sterko kaj pesticidoj ol kutima gazono. Kaj anstataŭ la ĉiama zumado de falĉilo venas la vera zumado de abeloj.
Ne ĉiuj najbaroj tuj ĝojas. Al homo, kiu kutimas vidi bonorde tonditan herbaron, natura ĝardeno povas aspekti neglektita. Foje sekvas plendoj, malafablaj notoj aŭ eĉ ordonoj de la urbo. La disputo do ne temas nur pri plantoj. Temas ankaŭ pri tio, kion ni nomas bela, pura kaj respektinda.
La ŝanĝiĝanta klimato plifortigas tiun bezonon. Dum varmaj, sekaj someroj, perfekta gazono povas postuli multe da akvo. Kiam forte pluvas, la pli profundaj radikoj de plurjaraj plantoj helpas ke la grundo sorbu kaj retenu akvon. Tiel pli natura korto povas esti ne nur rifuĝejo por bestetoj, sed ankaŭ praktika respondo al sekeco kaj pluvegoj en niaj rapide varmiĝantaj urboj.
Feliĉe, natura ĝardeno ne nepre aspektas senorda. Mallarĝa vojeto, malalta barilo aŭ kelkaj klare aranĝitaj florbedoj montras, ke la loko estas prizorgata intence. Eta ŝildo povas klarigi, ke la floroj nutras abelojn kaj papiliojn. Kiam najbaroj komprenas la celon, suspekto ofte fariĝas scivolo.
Ne necesas tuj elfosi la tutan gazonon. Eblas komenci per unu angulo, ĉesi uzi venenon aŭ falĉi iom malpli ofte. Oni povas demandi lokajn ĝardenistojn, kiuj specioj taŭgas por la grundo kaj klimato. Gravas elekti indiĝenajn plantojn, ĉar bela fremda floro ne ĉiam helpas la lokajn bestojn.
La perfekta gazono promesas ordon. Pli varia ĝardeno proponas ion alian: vivon. En ĝi io floras, io rampas, io zumas, kaj ĉiu sezono aspektas iom malsame. Eble la plej bona najbaro ne estas tiu kun la plej rekta herborando, sed tiu, kiu lasas iom da loko ankaŭ por aliaj estaĵoj.
