Ni lernu ami ratojn
Radio Verda publikigis antaŭ 6 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Kiam ni aŭdas la vorton “rato”, multaj el ni tuj sentas iom da naŭzo aŭ timo. Tamen, mi vere kredas, ke ratoj estas tre maljuste traktataj en nia socio. Se ni sukcesas rigardi preter la malnovaj antaŭjuĝoj, ni malkovras bestojn, kiuj estas nekredeble dolĉaj, sociemaj, kaj rimarkinde inteligentaj. Ĉiu homo, kiu iam havis la plezuron vivi kun rato kiel dorlotbesto, povas volonte rakonti pri ilia riĉaj personecoj. Ili ne estas simple maŝinetoj, kiuj nur serĉas manĝaĵon. Ili gaje ludas unu kun la alia, eligas feliĉajn sonojn kiam oni tiklas ilin, kaj ili povas esti same amemaj kiel niaj plej amataj hundoj aŭ katoj. Ili formas fortajn emociajn ligojn, ne nur kun samspeciuloj, sed ankaŭ kun siaj homaj prizorgantoj.
Mi ofte pensas, ke estas ironie, ke homoj tiel profunde malamas ratojn, precipe se ni konsideras, kiom similaj al ni ili fakte estas. Ni pripensu tion dum momento. Homoj sukcesis disvastiĝi tra la mondo pro nia propra saĝeco, nia gregemo, kaj nia kapablo adaptiĝi al novaj medioj. Ratoj sukcesis tute same. Ili estas inteligentaj problemsolvantoj, kiuj rapide lernas el siaj spertoj. Ili estas oportunismaj kaj tre sociaj estaĵoj, kiuj konstruas malsimplajn komunumojn. Eble nia malamo estas ia nekonscia formo de rekono de tiuj samaj trajtoj en alia specio. Estas kvazaŭ ni rigardas en spegulon kaj ne ŝatas tion, kion ni vidas. Ni vidas en ili nian propran nevenkeblan emon supervivi ĉiakoste.
Kompreneble, oni devas rekoni de kie venas ĉi tiu malamikeco. Nia komuna historio kun ratoj estas plena de severa rivaleco. Antaŭ jarcentoj, kiam homoj multe dependis de stokitaj manĝaĵoj por travivi la vintron, ratoj estis serioza kaj tuja minaco. Kiam ratoj detruis la manĝprovizojn, tutaj vilaĝoj ofte suferis pro malsato. Malbonaj aferoj certe okazis al homoj pro ĉi tiu konkuro pri nutraĵoj. Plie, ĉiam ekzistas la terura historia asocio kun la epidemio la nigra morto. Nia kolektiva memoro pri tiu epoko ankoraŭ vivas profunde en ni, transdonata tra la generacioj per popolaj timoj.
Sed ni nun vivas en tute alia epoko. Estas la ĝusta tempo por etendi nian empation kaj nian kompaton al ĉi tiuj bestetoj. Ratoj ne plu prezentas minacon por nia homa postvivado. Niaj manĝaĵoj estas bone protektataj, kaj ni havas bonegan modernan medicinon. Male al ni, la vivoj de sovaĝaj ratoj estas korŝire mallongaj, tre malfacilaj, kaj plenaj de danĝeroj. La minimumo, kion ni povus fari por ili, estas montri iom da simpla bonkoreco. Kiam ni decidas ĉesi vidi ilin kiel ĝenajn malamikojn kaj komencas rekoni ilin kiel valorajn najbarojn sur ĉi tiu planedo, nia mondo nepre iĝas iom pli feliĉa kaj paca loko.
