Kiam ludoj fariĝas rifuĝejo: videoludado kaj mensa bonfarto
Radio Verda publikigis antaŭ 4 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 8 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Multaj homoj ankoraŭ parolas pri videoludoj kvazaŭ ili estus nur simpla amuzo, io por perdi tempon. Kaj jes, ofte tiel estas. Post longa tago, oni volas iom ripozi, enŝalti la konzolon aŭ komputilon, kaj eniri mondon kun klaraj reguloj. Sed ju pli oni aŭskultas rakontojn de ludantoj, des pli evidentiĝas, ke videoludado por multaj signifas ion pli profundan. Ĝi povas esti paŭzeto por la nervoj, komforta loko dum malfacila periodo, kaj foje eĉ maniero rekonstrui senton de stabileco.
Kiam la vivo renversiĝas pro disiĝo, perdo de laboro, aŭ morto de kara persono, ni ofte serĉas ion, kio donas al ni spacon por spiri. En tia stato ne ĉiam helpas konsiloj kiel “eliru, faru ion utilan”. La menso estas laca, la korpo streĉita, kaj la mondo ŝajnas tro brua. Videoludoj povas proponi ion surprize valoran: sekuran etoson, en kiu ni mem elektas la ritmon. Oni povas moviĝi malrapide, ĉesi iam ajn, kaj reveni poste sen honto.
Tio estas aparte grava por homoj kiuj havas angoron. Angoro ofte kondukas al senfina antaŭvidado de la plej malbonaj okazoj, al ripetaj pensocirkloj, al sento ke ĉio estas ekster onia regpovo. En bona ludo, male, la reguloj estas konataj. Se aperas danĝero, ĝi kutime aperas laŭ la logiko de la ludo. La atento do translokiĝas el nebula timo al konkreta tasko. Por kelkaj, trankvilaj vastmondaj ludoj, en kiuj oni simple promenas, esploras aŭ konstruas, funkcias kiel mensa spirejo.
Depresio alportas alian specon de mallumo: manko de energio, manko de gusto por aferoj, kaj la peza demando “kio estas la senco?”. En tia etoso, eĉ etaj sukcesoj povas gravi. Ludoj ofte donas celetojn: fini mision, ordigi inventaron, aranĝi hejmon en la ludo, plibonigi kapablon, trovi sekretan lokon. Tiuj aferoj ne solvas la realan problemon, sed ili povas redoni moviĝeton, varmeton, senteton ke ankoraŭ eblas fari paŝojn. Kaj se oni kapablas senti ion bonan en virtuala mondo, tio mem montras, ke la kapablo senti ne estas tute perdita.
Por homoj kiuj havas atentoperturbon, la forta fluo de informoj en iuj ludoj povas esti helpema, ne malutila. Klaraj celoj, tuja reagado, kaj konstanta interagado povas subteni fokuson. Fakte ekzistas eĉ kuraccele planitaj ludoj, kiuj trejnas atenton, kaj tio montras, ke la limo inter “distro” kaj “utilo” ne estas tiel klara kiel oni iam pensis.
Kompreneble, necesas ekvilibro. Videoludado povas fariĝi troa, kaj ne ĉiu ludo taŭgas por ĉiu homo. Sed la baza ideo valoras: por multaj, ludoj estas maniero reguligi emociojn kaj repreni senton de regado. Kaj eble la plej interesa direkto en la estonteco estas la proksimiĝo de terapio kaj ludado. Oni jam eksperimentas pri kunludado kun terapiisto, pri rakontaj ludoj por malfermi konversacion pri sentoj, kaj pri virtuala realeco por tre zorge gvidata alfrontado pri timoj. Ne temas pri anstataŭigado de terapio, sed pri renkontado de homojn en spaco, kie ili jam sentas sin sufiĉe sekuraj por komenci.
Se videoludo helpas vin trankviliĝi, ordigi la pensojn, aŭ simple travivi malfacilan tagon, tio ne estas infaneca. Tio povas esti speco de memzorgo. Kaj en mondo, kiu ofte tro rapide juĝas, eble indas foje simple diri: se io donas al vi iom da spaco por spiri, kaj vi uzas ĝin sane, tio jam estas bonaĵo.
