amo de la sezono ( amor de temporada en Esperanto )
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Originala titolo: amor de temporada
Aŭtoro: Héctor Zúñiga Rovira
Traduko: Feri Floro
Amo de la sezono
Karulin´, vivo mia, mi kantas pri la malĝojo,
memori tiun tagon, vi vundis mian animon.
En tiu amara vivo de angoro kaj malĝojo
mi havas nur feliĉon, en memoro vian bildon.
Komencas la rakonto sur la plaĝoj de kokoso,
en somera tag´ regis freneza entuziasmo,
la gitaroj sonis, la marimboj tremis,
tenataj de la kabloj boatoj balanciĝis.
Sur la ondumita plaĝo, de la blua mar´,
vi estis jen kantanta mi vidis vin.
La luno jam leviĝis en malproksim´,
ĉe mi vi apudestis, mi estis apud vi.
En tiu bela nokto, klara april´
la lun´ la atestanto, en malproksim´.
Mi estas la korbat´ de du sentimaj koroj,
amon mian mi donis kun miaj kisoj.
Tempo feliĉe pasis, finiĝis la sezono,
reen al mia vilaĝ´ stranga estis via rigardo.
Vi havis jam korulon , alian viron, kiun vi amis,
vi min ne plu adoras , trista am´ de la sezono.
Mi prenis la ĉevalon, al vilaĝ´ mi revenis,
krome mia ĉeval´, nur la lun´ min akompanis.
Karulin´, vivo mia, rakont´ finiĝas ĉiun fojon
lasante min vundita, ne forgesante la memoron.
