Ĉu ni marŝas rekte en ciferecan mallumon?
Radio Verda publikigis antaŭ 21 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 6 Spektoj
- 2 Komentoj
- 2
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Saluton, karaj aŭskultantoj! Hodiaŭ mi ŝatus paroli al vi pri io, kio tuŝas preskaŭ ĉiun el ni, kvankam ni malofte pensas pri ĝi. Ni vivas en epoko, en kiu ni kreas pli da informoj ol iam ajn antaŭe en la homa historio. Ni konstante uzas niajn telefonojn por foti niajn manĝojn, niajn dorlotbestojn kaj niajn feriojn. Ni sendas sennombrajn mesaĝojn, retpoŝtojn kaj afiŝojn al la tutmonda reto. Ŝajnas, ke nia tuta vivo estas zorge dokumentita. Sed ĉu vi iam demandis vin, kio vere okazos al ĉiuj tiuj datumoj post kvindek aŭ cent jaroj?
Ni ofte havas la iluzion, ke tio, kio estas en la reto, restos tie eterne. Tamen, la realo estas multe pli malfirma. Historiistoj kaj arkivistoj komencas paroli pri ebla estonta cifereca mallumo. Kion tio precize signifas? Imagu la historion de la mondo. Ni scias tre multe pri la antikvaj romanoj aŭ pri la homoj en la dek-naŭa jarcento. Kial? Ĉar ili lasis fizikajn spurojn. Ili skribis leterojn sur paperon, ili ĉizis vortojn en ŝtonon, kaj ili presis dikajn librojn. Papero, se oni bone konservas ĝin, povas daŭri plurajn jarcentojn.
Nun komparu tion al niaj modernaj teknologioj. Ĉu vi memoras la malnovajn diskedojn, kiujn ni uzis antaŭ nur tridek jaroj? Eĉ se vi ankoraŭ havas tian diskedon iom polvokovritan en via hejmo, vi verŝajne ne plu havas komputilon, kiu kapablas legi ĝin. Teknologio rapide ŝanĝiĝas. Malnovaj dosierformatoj iĝas tute nelegeblaj por novaj programoj. Tio signifas, ke eĉ se la datumoj mem ankoraŭ ekzistas sur iu malnova diskedo, neniu povas kompreni ilin sen la ĝustaj, ofte jam tute perditaj, iloj.
Multaj homoj diras, ke ĉio nun estas sekure stokita en la nubo. Sed ni estu honestaj kun ni mem. La nubo ne estas iu magia, eterna loko en la ĉielo. La nubo simple estas la komputilo de iu alia persono aŭ de iu granda firmao. Kio okazas kiam tiu firmao bankrotas? Kio okazas kiam serviloj ne plu funkcias, aŭ kiam interretaj paĝoj simple malaperas senaverte? Krome, eĉ se retejoj restas, ili ofte ŝanĝiĝas, kaj malnovaj informoj estas simple forviŝitaj por fari lokon por nova enhavo. Niaj retaj taglibroj, niaj plej karaj fotoj kaj niaj longaj babiladoj kun amikoj povas malaperi en unu sekundo.
Tial, la estontaj historiistoj eble havos problemon. Ili eble trovos grandan nigran truon kiam ili provos esplori la komencon de la dudek-unua jarcento. Por eviti tion, eble estas bona ideo foje pensi iom pli tradicie. Ĉu ni presu niajn plej ŝatatajn kaj plej gravajn fotojn? Ĉu oni aĉetu belan kajeron por skribi veran, fizikan taglibron per inko? Ĉu ni volas lasi, ke la tuta vivo ekzistu nur kiel nevideblaj nuloj kaj unuoj en fremda maŝino? Eble la plej bonaj rimedoj por konservi memorojn ankoraŭ estas la plej malnovaj. En la fino, estas nia propra devo certigi, ke niaj rakontoj pluvivos por la venontaj generacioj.
