Kor’rompita – Kanto en Esperanto pri la Doloro de Perdita Amo
Muziko en Esperanto publikigis antaŭ 1 jaro en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 2 Spektoj
- Komentu!
- 1
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
“Kor’rompita” estas poezia kaj intensa kanto en Esperanto, kiu esprimas la doloron de perdo kaj la ĉagrenon de amo, kiu ne plu ekzistas. La kanto rakontas la historion de persono, kiu donis ĉion al sia amata, sed fine la amo disiĝis, lasante nur tristajn memorojn kaj nekuraceblan doloron. Kun malĝoja sed forta melodio, la kanto enfokusigas la profundan emon de perdita amo, la dubojn pri la pasinta rilato, kaj la sopiron reveni al tiuj simplaj sed intensaj sentoj.
La kanto komenciĝas kun la klara sinteno de perdo, kie la persono prenas la respondecon pri ĉiu emocio, kiu estis investita en la rilato. En la unua verso, la luno kaj la vento fariĝas simboloj de la solvo kaj la konstanta serĉo de la persono post sia amata, kiu jam ne estas ĉe li. La frazoj kiel “Mi donis al vi ĉion” kaj “La luno demandis, kie vi nun estas” montras la profundon de la malespero kaj senkonscie spertita ĉagreno.
“Kor’rompita” alportas la temon de interna batalo inter la deziro por reiri al la pasinta amo kaj la konscio, ke la koro jam estas tro vundita por fari tion. Ĉiu verso estas plena de pento kaj elpensas la sentojn de la kantisto, dum li aŭ ŝi serĉas klarigon de kial la rilato finiĝis. La dudek-voca repeto de la titolfrazo “Kor’rompita” substrekiĝas en la koro de la kanto, kio kreas fortan ritman emfazon, karakterizan por la pop-flamenko stilo.
La refreno, kun la demandoj “Ĉu vi revenos iam, ĉu la suno lumos?”, plue etendas la emocion de timo kaj espero. La persono, kvankam frakasita de la pasinta travivaĵo, serĉas novan komencan ŝancon en la akcepto de la perdo, eble ankoraŭ en la serĉado de lumo post la mallumo.
La kanto ankaŭ esploras la ideon de ĉiu momento post la perdo, kiam la persono ne povas forgesi, ke ĝi estu plena de pluvo, de stratoj lasitaj sen movado kaj de solaj voĉoj. Ĝi emfazas, ke la korpo kaj koro povas rompiĝi, sed ili restas en la eterneco de la memoro. La poezia stilo de la kantoteksto starigas meton por la vido de la persono en siaj pasintaj sentoj, kaj la duonĵeta kvalito de la melodio kune kun la ripetaj frazoj, similas flamenco-stilon, kiu donas al ĝi fortan, plorsimilan karakteron.
Kun simpla, sed profunda lingvo, “Kor’rompita” estas kanto, kiu parolas al ĉiuj, kiuj iam perdis ĉion en la nomo de amo. La emocia intenseco de la kanto atingas la aŭskultanton en nivelo, kiu ne bezonas multajn vortojn, por ke la sento trafiĝi rekte en la koron.
Ĉu vi iam sentis, ke via koro estas rompita post la perdo de amo? Ĉu vi sentis, ke vi ne plu povos ami tiel kiel antaŭe? “Kor’rompita” estas la muzika voĉo de tiuj, kiuj ankoraŭ spertas tiujn sentojn. Por tiuj, kiuj volas plori, por tiuj, kiuj volas kompreni, kaj por tiuj, kiuj volas iri al la plej profunda parto de sia koro, “Kor’rompita” estas kanto de kompreno kaj konsolo.
#MuzikoEnEsperanto #KantojEnEsperanto #EsperantoMuziko
⭐️ KANTOTEKSTO ⭐️
Mi donis al vi ĉion, amon sen limo,
Sed vi iris for, kaj restis nur krio.
La luno demandis, kie vi nun estas,
Kaj la vento murmuras, ke vi ne plu restas.
Mi kredis je l’ sonĝo, je l’ fajro en vi,
Sed restis nur cindroj, ombroj de l’ pli.
Ĉu vi iam memoros la noktojn brilantajn?
Ĉu via koro iam plu kantos la samajn?
Kor’rompita,
Ĉu vi revenos iam, ĉu la suno lumos?
Kor’rompita,
Ĉu mi denove amos, aŭ en ombroj mi dronos?
Mi promenas en pluvo, serĉante vin vane,
Sed nur akvo kaj vento restas en stratoj forlasitaj.
Kaj mia voĉo, kvankam rompiĝinta,
Kantas al vi, kvankam vi ne aŭskultas.
Se la tempo resanigas, kial mi ankoraŭ sentas?
Se la vento forportas, kial vi restas en ĉiu penso?
Eble mia koro ne lernos plu bati,
Se ĝi ĉiam serĉas, kie vi estas.
Kor’rompita,
Ĉu vi revenos iam, ĉu la suno lumos?
Kor’rompita,
Ĉu mi denove amos, aŭ en ombroj mi dronos?
Mi donis al vi ĉion…
Sed vi ne plu estas ĉi tie…
