Ĉu manĝaĵo estu publika servo?
Radio Verda publikigis antaŭ 23 horoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 2 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ĉu interesa? Ĉu utila?
https://buymeacoffee.com/radioverda. Koran dankon! ❤️
En Novjorko la urbestro Zohran Mamdani volas provi ideon samtempe simplan kaj radikalan: nutraĵvendejojn posedatajn de la urbo. Kvin vendejoj, po unu en ĉiu el la kvin urbodistriktoj, proponos bazan korbon da fruktoj, legomoj, viando, laktaĵoj kaj aliaj ĉiutagaj manĝaĵoj tridek procentojn pli malmultekoste ol kutime. La unua laŭplane malfermiĝos en Bronkso fine de 2027.
La urbo ne mem mendos ĉiun ladskatolon aŭ dungos ĉiun kasiston. Ĝi disponigos la ejojn sen lupago kaj domimposto, difinos la socian celon kaj elektos spertajn funkciigantojn. Tio do estas publika alternativo, ne kompleta ŝtatigo de la nutraĵkomerco. Ĝia celo estas montri, kio eblas kiam la unua zorgo estas pagebleco, ne maksimuma profito.
Kritikantoj levas verajn demandojn. Nutraĵvendejoj ofte malmulte profitas de ĉiu vendo, kaj fuŝa administrado povas kaŭzi malplenajn bretojn aŭ malŝparon de publika mono. Posedantoj de malgrandaj vendejoj timas konkurencon de subvenciata rivalo. Tiuj zorgoj meritas respondon: travidebla librotenado, decaj salajroj, rajto sindikatiĝi, aĉetado rekte de lokaj farmistoj kaj kunlaboro kun kvartalaj komercistoj.
Sed ni ne forgesu la sisteman malsukceson. La privata sistemo jam lasas kelkajn kvartalojn sen bona vendejo, dum familioj devas elekti inter nutra manĝo, lupago kaj medikamentoj. Ĝi ankaŭ donas grandegan potencon al kelkaj kompanioj, kiuj regas stokejojn, transporton kaj vendobretojn.
Publika vendejo ne nepre forigas privatajn vendejojn. Ĝi povas servi kiel mezurilo: se urbo kapablas vendi bazajn varojn pli malmultekoste kaj pagi decajn salajrojn, tio instigas aliajn vendistojn malaltigi siajn prezojn. Ĝi povas provizi kvartalojn ignoratajn de grandaj ĉenoj, subteni kooperativojn kaj rezervi provizojn por katastrofoj. Same kiel biblioteko ne forigas librovendejojn, publika nutraĵvendejo ne forigas privatan elekton. Ĝi simple garantias, ke la baza bezono ne dependu tute de komerca bonvolo.
Tutmonde la principo estas eĉ pli grava. La homaro jam produktas sufiĉan manĝaĵon por ĉiuj, tamen centoj da milionoj da homoj malsatas. La problemo ne estas nur kiom ni produktas, sed kiu rajtas manĝi. Malsaton kaŭzas malegala aliro, militoj, malriĉeco, posedo koncentrita en malmultaj manoj kaj distribua sistemo celanta profiton.
Manĝaĵo ne estas ordinara varo. Sen nova telefono ni vivas; sen manĝo ni mortas. Se akvo, lernejoj kaj fajrobrigado povas esti komunaj servoj, ankaŭ parto de la manĝaĵa sistemo povas aparteni al ni ĉiuj. La novjorka eksperimento estos malgranda, sed ĝia demando estas tutmonda: ĉu ni nutras homojn por riĉigi posedantojn, aŭ organizas la provizon por ke ĉiu homo manĝu? En mondo de abundo, malsato estas politika elekto. Publika nutraĵprovizo povas helpi nin kune elekti pli justan vojon.
