Penicilino: malkovro, revolucio, averto (Esperanto)
Voĉo de Esperantujo publikigis antaŭ 7 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 6 Spektoj
- Komentu!
- 2
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
En nia magazino, temas pri la historio de penicilino, de hazarda malkovro en polva laboratorio ĝis la tutmonda medicina revolucio.
Imagu mondon, kie simpla gratvundo sur la haŭto povus esti mortkondamno. Mondon, kie pneŭmonio ne estis nur malsano, sed terura minaco, kiu mortigis unu el ĉiu kvin homoj. Antaŭ malpli ol cent jaroj, ĉi tio estis la realo por ĉiu homo sur la tero. La medicino havis tre malmultajn ilojn por batali kontraŭ bakteriaj infektoj, kaj kuracistoj ofte nur povis rigardi, dum pacientoj perdis la batalon kontraŭ sangoveneniĝo aŭ severaj inflamoj. Ĉio ĉi komencis ŝanĝiĝi pro hazarda evento en Londona laboratorio dum la malfrua somero de la jaro mil naŭ cent dudek ok.
Skota bakteriologo nomata Alexander Fleming laboris en la malsanulejo Sankta Maria en Londono. Li ne estis konata pro ekstrema ordemo en sia laboratorio. Fakte, li ĵus revenis de familia feriado en Skotlando kaj trovis sian labortablon plenan de Petri-pladoj, kiujn li forlasis antaŭ ol foriri. En tiuj pladoj li kultivis bakteriojn nomatajn ora stafilokoko, kiuj kaŭzas furunkojn, gorĝdoloron kaj abscesojn. Dum li ekzamenis la pladojn por decidi, kiujn li devis purigi, li rimarkis ion tre strangan en unu el ili. Bluverda ŝimo estis hazarde poluanta la kultivaĵon. Sed kio vere kaptis lian atenton, estis la areo tuj ĉirkaŭ la ŝimo. Tie, la bakterioj ne kreskis. Ili estis kvazaŭ dissolvitaj, lasante klaran rondon en la mezo de la plado.
Fleming, estante scivolema sciencisto, ne simple forĵetis la malpurigitan pladon. Li identigis la ŝimon kiel membron de la genro Penicillium kaj nomis la substancon, kiun ĝi sekreciis, penicilino. Li trovis, ke tiu ŝima suko povis mortigi multajn el la plej danĝeraj bakterioj de tiu tempo, inkluzive de tiuj, kiuj kaŭzas meningiton kaj difterion. Eĉ kiam li diluis la substancon okcent fojojn, ĝi restis potenca kontraŭ la bakterioj. Tamen, Fleming renkontis grandan malhelpon. La penicilino estis ege malstabila kaj malfacile purigebla. Li kaj liaj asistantoj provis izoli la puran substancon, sed ili sukcesis produkti nur malgrandajn kvantojn, kiuj rapide perdis sian efikecon. Kvankam Fleming publikigis siajn trovojn en la jaro mil naŭ cent dudek naŭ, la medicina mondo plejparte ignoris lian malkovron dum preskaŭ dek jaroj. La penicilino restis nur laboratoria kuriozaĵo, ĉar neniu sciis, kiel transformi tiun malstabilan ŝimon en veran medikamenton.
La rakonto reviviĝis nur en la jaro mil naŭ cent tridek ok en la Universitato de Oksfordo. Tie, teamo de brilaj sciencistoj gvidata de la aŭstralia farmakologo Howard Florey kaj la germana biokemiisto Ernst Chain decidis denove esplori la forgesitan laboron de Fleming. Ili estis helpataj de Norman Heatley, geniulo pri teknika inĝenierado en la laboratorio. La instigo estis duobla: scienca scivolemo pri antibakteriaj substancoj kaj la kreskanta ombro de la Dua Mondmilito, kiu kreis urĝan bezonon por novaj manieroj kuraci vunditajn soldatojn.
La teamo en Oksfordo alfrontis preskaŭ neeblan taskon. Por produkti eĉ etan kvanton da pura penicilino, ili bezonis milojn da litroj da ŝima buljono. Pro la milita tempo, rimedoj estis malabundaj. Norman Heatley pruvis sian kreivon transformante la laboratorion en specon de improvizita fabriko. Li uzis ĉion disponeblan: litvazojn, laktoboteletojn, kaj eĉ bretojn por kultivi la ŝimon en miloj da plataj ujoj. Ernst Chain dume laboris pri la kemio, sukcesante trovi metodon por frost-sekigi la penicilinon kaj tiel konservi ĝian potencon.
En majo de la jaro mil naŭ cent kvardek, ili faris historian eksperimenton. Ili elektis ok musojn kaj injektis al ĉiuj mortigan dozon de bakterioj. Kvar el la musoj ricevis penicilinon, dum la aliaj kvar ricevis nenion. La rezulto estis miriga: la sekvan tagon, la kvar traktitaj musoj estis tute sanaj, dum la kvar netraktitaj estis mortaj. Ĉi tiu sukceso donis al la teamo la kuraĝon provi la medikamenton ĉe homo. La unua paciento estis Albert Alexander, kvardek-tri-jara policano, kiu havis teruran infekton post kiam li gratvundis sin per roza dorno. Li estis proksima al la morto, kun abscesoj tra la tuta vizaĝo kaj pulmoj. Kiam li ricevis la penicilinon, la plibonigo estis preskaŭ mirakla. Lia febro falis kaj li komencis resaniĝi. Sed tragike, la provizo de penicilino en la tuta universitato elĉerpiĝis. La sciencistoj eĉ provis eltiri penicilinon el lia urino por reuzi ĝin, sed tio ne sufiĉis. Sen pli da medikamento, la infekto revenis kaj la policano mortis la dek kvinan de marto mil naŭ cent kvardek unu. Ĉi tiu morto estis korŝira, sed ĝi pruvis du aferojn: ke penicilino funkcias ĉe homoj, kaj ke oni bezonas amasprodukti ĝin por vere savi vivojn.
Ĉar Britio estis konstante bombata kaj ĝia industrio estis tute fokusita al armiloj, Florey kaj Heatley vojaĝis al Usono en julio de la jaro mil naŭ cent kvardek unu por serĉi helpon. Ili alvenis al laboratorio en Peoria, en la ŝtato Ilinojso, kiu specialiĝis pri fermentado. Tie, la usonaj sciencistoj trovis du ŝlosilojn por la amasa produk…