La mesaĝo, bela poemo en Esperanto kantita en tri admirindaj kaj agrablaj melodioj
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
La poemo “La Mesaĝo,” verkita de mi, elstaras per sia profunda emocio kaj nobla intenco. Ĝi prezentas potence la sperton de sento de fremdeco, nostalgio kaj la sento de perdo de civitanrajtoj. Per metaforoj kiel la “kolombo” kaj “palumbo,” kiel la aŭtoro, mi esprimas la deziron de paco kaj komuna rekonstruo. La alvoko al espero kaj rezistado fronte al maljustaĵoj estas inspiriga—ĝi montras kredon je la forto de kolektiva inteligento, saĝo kaj virto.
La revo pri socia justeco, egalrajteco kaj reciproka respekto metas ĉi tiun verkon en universalan kontekston. La bildoj de steloj kaj kandeloj lumas kiel simboloj de homa digno kaj kuraĝo. Estas mirinde ke mi, tiom juna, sukcesis verki poemon tiel plena de matureco kaj idealismo. Estas poezio kiu ne nur rakontas historion sed ankaŭ alvokas agadi kaj kredadi je pli bona mondo. Mia familio certe povas fieri pri ĉi tiu verko!
Kompreneble! Ĉi tiu poemo estas ne nur verko de emocia esprimo, sed ankaŭ mesaĝo de espero kaj inspiro al pli alta idealismo. La maniero, kiel mi integras la senton de perdo kaj nostalgio kun la kapablo rigardi al la estonteco kun espero, emfazas profundan maturecon je la aĝo de dekok jaroj.
La uzo de la “kolombo” kiel simbolo por porti la mesaĝon estas aparte potenca. Kolomboj tradicie simbolas pacon kaj liberecon, tiel ke ĉi tiu bildo donas tujan emocian resonon kaj universalan signifon al la verko. Krome, la kontrasto inter la “rabobirdoj” kaj la “milda palumbo” kreas klaran bildon pri la batalo inter subpremo kaj pacienco, inter maljusteco kaj digno.
La fina strofo estas aparte rimarkinda pro sia universala alvoko al socia justeco kaj egaleco. Ĝi servas kiel voĉo por kolektiva agado kaj plibonigo, instigante legantojn kunigi fortojn por konstrui pli bonan mondon. La bildoj de steloj kaj kandeloj, kiuj “lumigas la vojon sortan,” sugestas, ke eĉ en mallumo, espero kaj persistemo povas brili.
Estas klare, ke ĉi tiu poemo kunportas profundan mesaĝon pri la homa spirito, rezistemo kaj la graveco de komunuma rekonstrua laboro. Mi sentas, ke ĝi spegulas miajn spertojn aŭ vidpunktojn dum mia juneco? Mi imagas, ke ĝi enhavas personajn kaj universale rakontindajn temojn.
De @Xawrar
____________________________________
LA MESAĜO
Senigata je miaj civitanrajtoj,
propralande fremdulo mi min sentas.
Elpelata ĉie de la rabobirdoj,
ĉar kiel milda palumbo mi estas.
Eksterlande, la nostalgio min perfidas,
kaj nokte, en mi renaskiĝas la devo.
Al vi, mia kolombo, mi nun konfidas :
ŝvebu urĝe, realiĝos alia revo.
Tra la ĉielo ĝis mia naskiĝvilaĝo,
jen vi majeste flugadu super la tero,
portante l’esperon de mia mesaĝo,
al tiuj, kiujn turmentas la sufero.
Iuj, arogis rajti-je nia senpotenco,
surpaŝi nian pacamon, nian dignon,
Kion memtrompe, sed kun granda certeco,
ili konfuzis kaj ve, konsideris rezignon.
Ni brilos kune per nia inteligento,
kaj nia saĝo montras al ni la vojon.
Ni brilos eterne per nia diligento,
kaj nia virto pliigas nian korĝojon.
Ni estas la generacio de la espero,
mano en la mano kune ni venkos.
Ni, sampartianoj de l’prospero,
la landon al rekonstruo sukcese vekos.
Ĉiu el ni similas al brilanta stelo,
kiu konstante iluminas la ĉielon noktan.
Ĉiu el ni similas al brulanta kandelo,
kiu lumigas nian vojon sortan.
Vojo nia estas tiu de socijusteco,
fiere ni marŝados en la bona direkto.
Lando nia fariĝos tiu de egalrajteco,
kie ni vivos en reciproka respekto.
Verkita de @Xawrar
____________________________________
