“L’Éternité” de Rimbaud, en Esperanto
Gaetano Speranza publikigis antaŭ 3 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 1
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Esperanta traduko de la poeziaĵo
“L’Éternité” de Arthur Rimbaud
───
Rim.: en la video, “stsienco” estas intenca erarskribo de “scienco” pro prononcproblemo de la AI.
“Orietur'” estas rekta citaĵo el la latina nomo de la liturgio “orietur”; tio estas la futuro de “orior”, t.e. “leviĝos”.
───
La Ĉiam’
Retroviĝas ĝi.
Kio? – La Ĉiam’.
As la irinta mar’
Kune kun la sun’.
Sentinelanim’,
Zumiĝu l’konfes’
De l’ tiel nula nokt’
Kaj de l’tag’ en fajr’.
El la homvoĉdon’,
El komuna elan’
Tie vi eligas vin
Kaj flugas laŭ vol’.
Ĉar el vi ja nur
Saten-brulaĵar’
Eliĝas la dev’
Sen alir’ al fin’.
Tie as nek esper’
Nek orietur’.
Scienco kun pacienc’
Certiĝas tortur’.
Retroviĝas ĝi.
Kio? – La Ĉiam’.
As la irinta mar’
Kune kun la sun’.
───
FRANCLINGVA ORIGINALO
L’Éternité
Elle est retrouvée
Quoi ? – L’Eternité
C’est la mer allée
Avec le soleil
Ame sentinelle
Murmurons l’aveu
De la nuit si nulle
Et du jour en feu
Des humains suffrages
Des communs élans
Là tu te dégages
Et voles selon
Puisque de vous seules
Braises de satin
Le Devoir s’exhale
Sans qu’on dise : enfin
Là pas d’espérance
Nul orietur
Science avec patience
Le supplice est sûr
Elle est retrouvée
Quoi ? – L’Eternité
C’est la mer allée
Avec le soleil.