Manĝo kiu malfermas la lernejan pordon
Radio Verda publikigis antaŭ 15 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 5 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ĉu interesa? Ĉu utila?
https://buymeacoffee.com/radioverda. Koran dankon! ❤️
Malsata infano malfacile lernas. Kiam la stomako estas malplena, eĉ simpla matematika problemo povas ŝajni malproksima kaj sensenca. La lernolibro estas senpaga, la instruado estas senpaga, tamen malsato staras inter la lernanto kaj la leciono. Se ni vere volas, ke ĉiu infano havu egalan ŝancon lerni, ne sufiĉas malfermi la lernejan pordon. Ni devas certigi, ke la infano povas resti tie kaj atenti.
Nova esploro, aperinta en la revuo Nature Health, ekzamenis lernejajn manĝprogramojn en Burundo, Etiopio, Malavio, Mozambiko kaj Namibio. La esploristoj kunigis datumojn el familiaj enketoj kaj oficialaj lernejaj raportoj. La programoj estis ligitaj al averaĝe 1,3 pliaj jaroj da edukado. La ekonomia modelo de la esploro ligis tiun plian lernadon al ĉirkaŭ 26-procenta kresko de la dumvivaj enspezoj.
Tiuj nombroj estas impresaj, sed ni legu ilin singarde. La studo ne estis eksperimento, do ĝi ne povas pruvi, ke la manĝoj solaj kaŭzis la tutan diferencon. La aŭtoroj mem nomas siajn rezultojn kredeblaj supraj taksoj. Tamen la ĝenerala ideo estas simpla kaj konvinka. Kiam infano scias, ke manĝo atendas en la lernejo, ekzistas plia kialo ĉeesti. Kiam la korpo ricevas energion, la menso pli facile koncentriĝas. Kaj kiam familio ne devas pagi por ĉiu tagmeza manĝo, ĝi povas uzi sian modestan monon por aliaj bezonoj.
Bone organizita programo povas helpi ankaŭ la lokan komunumon. Se lernejoj aĉetas fabojn, grenon, fruktojn kaj legomojn de proksimaj farmistoj, publika mono samtempe nutras infanojn kaj subtenas lokan agrikulturon. La manĝo fariĝas ponto inter la klasĉambro, la familio kaj la regiona ekonomio.
Kritikantoj ofte demandas, ĉu la ŝtato vere pagu por tio. Sed ni jam traktas lernejojn, bibliotekojn kaj puran trinkakvon kiel komunajn investojn. Nutra manĝo sekvas la saman logikon. Infano ne elektas la enspezon de siaj gepatroj, kaj malsato ne devus decidi, kiu povos profiti de edukado.
Universala programo havas ankaŭ gravan avantaĝon: ĝi ne apartigas la “malriĉajn infanojn” de ĉiuj aliaj. Ĉiuj manĝas kune, sen honto kaj sen komplika pruvado de bezono. Nutri infanojn kostas monon. Lasi ilin malsataj kostas estontecojn. Senpaga lerneja manĝo ne estas bonfaraĵo por kelkaj elektitaj infanoj. Ĝi estas publika garantio por ĉiuj: malsato ne rajtas ŝteli la estontecon de infano.
