La sekreta minaco: kiel fiŝoj trompis la svedan mararmeon
Radio Verda publikigis antaŭ 2 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Imagu la mondon dum la okdekaj jaroj de la pasinta jarcento. Estis la epoko de la Malvarma Milito, kaj la politika etoso estis tre streĉa. Landoj ĉie suspektis unu la alian pri spionado, precipe kiam temis pri potencaj najbaroj. Tio estis la realo por Svedio, lando kiu provis resti neŭtrala sed troviĝis proksime al la tiama Sovetunio. En tiu nervoza etoso komenciĝis unu el la plej amuzaj kaj strangaj miskomprenoj en la milita historio.
Ĉio komenciĝis kiam la sveda mararmeo ekaŭdis misterajn kaj suspektindajn sonojn sub la akvo en la Balta Maro. La sonaj aparatoj kaptis ritmajn klakojn kaj siblojn, kvazaŭ io tre granda kaj forte mekanika moviĝus kaŝe proksime al la sveda marbordo. Kompreneble, la svedaj militistoj tuj supozis la plej logikan aferon laŭ la tiama mondrigardo. Ili forte kredis, ke tiuj sonoj devenas de sekretaj sovetiaj submarŝipoj, kiuj spionas iliajn defendajn sistemojn.
Ĉi tiu kredo tute ne estis nur malgranda interkonsiliĝo. Ĝi rapide fariĝis granda nacia krizo. Dum pli ol dek kvin jaroj, la sveda registaro elspezis grandegajn sumojn kaj multan tempon por ĉasi tiujn fantomajn submarŝipojn. Kiam ajn ili ekaŭdis la ritmajn sonojn, ili tuj dismetis ŝipojn, helikopterojn kaj soldatojn por kapti la malamikon. Sed ili neniam trovis ion ajn. Estis neniu rusa ŝipo, neniu spiono, nur la obtuza eĥo de la misteraj klakoj sub la ondoj. La diplomatia streĉiĝo inter Svedio kaj Rusio daŭre kreskis, ĉar la svedoj plurfoje plendis pri la supozataj maraj trudiĝoj.
Finfine, post multaj jaroj da vanaj serĉoj, la mararmeo decidis iom ŝanĝi sian strategion. Ili invitis spertulojn pri marbestoj kaj lertajn biologojn por zorge aŭskulti la sekretajn registradojn de la “submarŝipoj”. Unu el tiuj sciencistoj, fakulo nomita Magnus Wahlberg, surmetis la aŭdilojn, aŭskultis la minacajn sonojn kaj preskaŭ tuj ekridis laŭte.
Li rapide malkovris, ke la timigaj rusaj spionoj tute ne estis homoj nek altteknologiaj maŝinoj. Ili fakte estis grandegaj aroj da ordinaraj baltaj haringoj. Sed kiel malgrandaj fiŝoj povus fari sonojn tiel laŭtajn, ke ili trompis tutan spertan militistaron? La vera respondo montriĝis eĉ pli ridinda ol la situacio mem. Kiam haringoj naĝas en grandaj grupoj kaj sentas sin minacataj, eble de malsata foko, ili amasiĝas dense pro timo. Por sukcese komunikiĝi en la malluma akvo kaj teni la grupon kune, ili premas aeron el siaj naĝvezikoj rekte tra siaj korpoj. Simple dirite, la fiŝoj furzas.
Jes, vi tute bone komprenis la aferon. La sveda mararmeo pasigis preskaŭ du jardekojn kaj elspezis multajn milionojn da kronoj serĉante danĝerajn malamikajn maŝinojn, sed fakte ili nur atente subaŭskultis grandajn nubojn da fiŝaj furzoj. Kiam miloj da haringoj samtempe ellasas tiujn aerveziketojn, tio kreas tiun mekanikan, ritman klakadon, kiun la milita teknologio tiel grave misinterpretis.
Kiam la registaro finfine akceptis ĉi tiun malkovron, la granda krizo de la submarŝipoj tuj finiĝis. Neniu plu devis streĉiĝi zorgante pri sekretaj invadoj sub la maro. Ĉi tiu rakonto restas mirinda ekzemplo de kiel nia propra timo foje igas nin vidi aŭ, ĉi-okaze, aŭdi malamikojn, kiuj tute ne ekzistas. Ĝi ankaŭ bele memorigas nin, ke la naturo havas vere amuzan manieron moki niajn plej seriozajn kaj multekostajn homajn klopodojn.
