(Rock em Esperanto) La Sama Fino – The Sona Tapes
danilopunkcore publikigis hieraŭ en la Portugala Ĉu en Esperanto?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
The Sona Tapes é Hard Rock na língua Esperanto
Tradução:
O mesmo fim ( La S
Eu sigo sozinho pela noite,
sob estrelas de luz silenciosa.
A estrada corre sem perguntas,
e desaparece na fumaça.
Vejo sombras nas janelas,
vejo luzes passando ao longe.
Todos nós carregamos nosso mundo,
em silêncio, profundamente no coração.
E quem sabe onde, quando,
a longa estrada vai nos deter?
Chegamos sozinhos a este mundo,
e sozinhos encontraremos o seu fim.
Viaje, viaje,
sob o vasto céu.
Somos apenas momentos,
numa estrada sem volta.
Viaje, viaje,
até que a luz desapareça.
Mil caminhos, mil histórias —
mas um só fim para cada pessoa.
Alguém procura uma manhã dourada,
alguém dorme sob a chuva.
Alguém carrega um antigo amor,
que o tempo levou embora.
Nós nos encontramos por um momento,
dois caminhos estranhos na noite.
Dizemos nossos nomes, sorrimos,
e depois seguimos novamente para longe.
Pois cada um tem o seu caminho,
o seu silêncio, o seu mar.
Mas sobre todos brilha à noite
a mesma lua, a mesma estrela.
Viaje, viaje,
sob o vasto céu.
Somos apenas momentos,
numa estrada sem volta.
Viaje, viaje,
até que a luz desapareça.
Mil caminhos, mil histórias —
mas um só fim para cada pessoa.
E talvez isso não seja triste,
talvez seja assim que deva ser.
A estrela não pergunta por que
um dia precisa desaparecer.
O rio não teme o mar,
o vento não teme o fim.
Então continuo o meu caminho,
até que a noite me leve.
Viaje, viaje,
sob o vasto céu.
Somos pequenas luzes,
ardendo por um momento.
Viaje, viaje,
não pergunte para onde vamos.
Mil caminhos, mil histórias —
mas a mesma noite no final.
Eu sigo sozinho pela noite…
você também segue sozinho agora.
Caminhos diferentes sob as estrelas,
e no fim —
a mesma luz.