La forto de la kvieta menso: kial soleco ne estas manko
Radio Verda publikigis antaŭ 3 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Ĉu vi iam trovis vin tute sola dum tuta semajnfino, kaj anstataŭ senti vin izolita, vi sentis vin profunde feliĉa kaj vigligita? Se jes, vi verŝajne jam konas tiun situacion, kiam homoj miras kaj scivoleme demandas al vi, ĉu vi ne sentas vin soleca. Ili ofte simple ne komprenas, ke esti sola kaj esti soleca estas du tute malsamaj spertoj. En nia socio, kiu konstante postulas nian atenton per ĉiea bruo, poŝtelefonaj sciigoj kaj senfina babilado, la trankvila kapablo ĝui la propran kompanion estas tre ofte miskomprenata.
Multaj homoj emas kredi, ke homo, kiu memvole pasigas multe da tempo sole, verŝajne estas iel deprimita aŭ eble kontraŭsociema. Tamen, la psikologio rakontas al ni ion multe pli pozitivan. Por homoj kun tre riĉa interna mondo, la soleco tute ne estas manko de io bona. Male, ĝi estas esenca spaco de restarigo kaj kreado. Kiam tiaj homoj estas solaj, iliaj mensoj ne atendas, ke la ekstera mondo provizu amuzon. Ĝi jam estas plene okupata per viglaj pensoj, novaj ideoj kaj profundaj demandoj. Fakuloj nomas tiun fenomenon alta interna komplekseco. Via propra cerbo mem kreas naturan intereson, do vi simple ne bezonas konstantan eksteran stimuladon por senti, ke via tempo havas veran valoron.
Pripensu la infanojn, kiuj povas ludi dum multaj horoj tute solaj, lerte kreante mirindajn imagajn mondojn en siaj ĉambroj. Gepatroj ofte maltrankviliĝas, pensante ke la infano nepre bezonas pli da amikoj aŭ pli da grupaj agadoj por bone evolui. Sed por tiu specifa infano, la ludo ne estas malĝoja anstataŭaĵo por amikoj; ĝi estas vera kaj tre kontentiga prefero. Kiam tiuj infanoj fine plenkreskas, la imagaj mondoj iom post iom fariĝas profundaj internaj dialogoj kaj gravaj kreivaj projektoj. Bedaŭrinde, nia moderna kulturo tro ofte konsideras tiun trankvilan pripensadon multe malpli valora ol videbla kaj brua ekstera agado. Kiam iu demandas kion vi faris dum la semajnfino, kaj vi honeste respondas, ke vi simple pensis, tio preskaŭ ĉiam kaŭzas strangajn rigardojn. Tial multaj memsufiĉaj internemuloj lernas kaŝi sian veran naturon por ŝajni pli normalaj.
Ni nepre devas kompreni, ke tia interna laboro estas ne nur agrabla, sed ankaŭ necesa. Konstante atenti aliajn homojn postulas, ke oni provizore paŭzigu la proprajn fluantajn pensojn. Tiu socia atento kostas tre multe da persona energio, eĉ se vi vere amas la homojn ĉirkaŭ vi. Esti sola donas al vi la plenan liberecon sekvi viajn ideojn sen devi klarigi aŭ pravigi ilin al iu ajn. Multaj el la plej gravaj malkovroj kaj mirindaj kreivaj verkoj en la historio naskiĝis ĝuste dum longaj periodoj de kvieta kaj seninterrompa atento. La homa menso simple bezonas sekuran spacon por fari neatenditajn ligojn inter diversaj konceptoj. Tiu profunda sintezo de ideoj preskaŭ ĉiam okazas plej bone en la paco de la silento.
Do, se vi estas homo, kiu preskaŭ neniam enuas kiam vi estas sola, bonvolu scii, ke vi tute ne estas iel difektita. Vi tute ne malsukcesis en la ĝenerala socia vivo; vi simple plene sukcesis fariĝi feliĉe memsufiĉa. Via natura kapablo sidi en bela trankvilo, pripensi la mondon kaj trovi veran signifon ene de vi mem estas grandega donaco. La mondo vere bezonas homojn, kiuj lerte kapablas sidi kun komplekseco kaj krei signifon rekte el la silento. Trankvile kaj fiere honoru vian riĉan internan mondon, ĉar via paca soleco estas same valora kaj grava kiel la tuta mondo ekstera.
![[Simple Esperanto] Urbo Imperia: Petrópolis](https://i.ytimg.com/vi/SZDjmFU252E/default.jpg)
