La Eksplodo de Halifakso: rakonto pri tragedio kaj amikeco
Radio Verda publikigis antaŭ 2 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Hodiaŭ mi parolos pri tre grava kaj kortuŝa momento en la kanada historio. Se vi iam vizitos la belan urbon Halifakso en la provinco Nov-Skotio, vi vidos viglan kaj modernan havenon. Sed antaŭ pli ol cent jaroj, tiu sama loko spertis ion nekredeblan. Estis la sesa de decembro en la jaro mil naŭcent dek sep. La Unua Mondmilito tiam ardis en Eŭropo, kaj la haveno de Halifakso estis plena de ŝipoj, kiuj portis soldatojn kaj provizojn trans la Atlantikan Maron. Tiu tago komenciĝis kiel ĉiu alia klara kaj malvarma vintra mateno.
Tamen, du ŝipoj baldaŭ renkontiĝos en mortiga maniero. Unu el ili estis franca kargoŝipo nomata Mont-Blanc. Ĝi estis plene ŝarĝita per miloj da tunoj da tre danĝeraj eksplodaĵoj destinitaj por la eŭropa milito. La alia estis norvega ŝipo nomata Imo. Pro konfuzo kaj malbonaj decidoj en la mallarĝa akvovojo, la du ŝipoj koliziis. La frapo mem ne estis tre forta, sed ĝi sufiĉis por kaŭzi grandan fajron sur la franca ŝipo. Multaj homoj sur la bordo, kaj eĉ infanoj survoje al la lernejo, haltis por scivoleme rigardi la brulantan ŝipon, tute ne sciante la danĝeron kiu kuŝis sub la ferdeko.
Post iom da tempo la fajro atingis la mortigan ŝarĝon. Okazis eksplodego tiel potenca, ke ĝi preskaŭ tute detruis la nordan parton de la urbo. Antaŭ la invento de la atombombo, tio estis la plej forta homfarita eksplodo en la tuta monda historio. La premondo faligis multajn konstruaĵojn, rompis fenestrojn, vundante kaj blindigante eĉ multajn kilometrojn for, kaj levis akvon el la haveno por krei detruan ondegon. Estis vere malĝoja tago, kiam miloj da homoj perdis siajn vivojn aŭ grave vundiĝis. Krome, la sekvan tagon komenciĝis terura neĝoŝtormo, kiu ankoraŭ pli malfaciligis la situacion por la pluvivantoj kaj la kuraĝaj savantoj.
Tamen, eĉ en la plej profundaj krizoj, la homaro ofte montras sian plej luman kaj bonan flankon. Kiam la terura novaĵo pri la katastrofo atingis la urbon Bostono en Usono, la loĝantoj tie ne hezitis eĉ unu momenton. Ili tuj organizis specialan trajnon plenan de kuracistoj, flegistoj kaj urĝaj medicinaj provizoj. Tiu trajno veturis tiel rapide kiel eble tra la peza neĝo por helpi la suferantajn halifaksanojn. La tuja helpo el Bostono savis sennombrajn vivojn kaj donis necesan esperon al la preskaŭ tute detruita urbo.
Por montri sian profundan kaj eternan dankemon, la provinco Nov-Skotio ĉiujare sendas tre specialan donacon al Bostono. Ĉiun vintron, la kanadanoj elektas la plej grandan kaj belan kristnaskan arbon en sia tuta provinco kaj zorge sendas ĝin suden trans la landlimon. Tiu arbo ĉiam fariĝas la oficiala kristnaska arbo de la urbo Bostono. Kiam la homoj vidas tiun arbon luman kaj belan, ili ne nur vidas simplan festan ornamaĵon. Ili vidas memoron pri tiuj, kiuj perdis la vivon, kaj brilan simbolon de vera amikeco inter du proksimaj urboj.
