La plej freneza maratono de la moderna historio
Radio Verda publikigis antaŭ 6 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Kiam oni pensas pri olimpiaj atletoj, oni kutime imagas tre sanajn homojn, perfektan organizadon kaj bonegajn kondiĉojn. Tamen, la maratono de la Olimpiaj Ludoj en la jaro 1904 tute ne similis al tio. Tiu evento okazis en la usona urbo Sankta Luiso kaj verŝajne estis la plej stranga kaj kaosa konkurso iam ajn okazigita en la moderna sporta historio. Ĝi multe pli similis al absurda komedia filmo ol al serioza sporta defio.
La kondiĉoj de tiu tago estis teruraj. Estis sufoke varmega somera tago, kun temperaturoj kiuj atingis pli ol tridek du gradojn. La atletoj devis kuri kvardek kilometrojn sur tute sekaj kaj polvoplenaj vojoj. Plimalbonigante la tutan aferon, pluraj aŭtoj kaj ĉevaloj vojaĝis sur la vojo rekte antaŭ la kuristoj por gvidi ilin. Tio levis densajn nubojn de polvo, kiuj eniris la pulmojn de la atletoj kaj preskaŭ malebligis spiradon. Unu kuristo eĉ preskaŭ mortis pro la amaso da polvo en sia stomako kaj pulmoj.
Krome, la organizantoj faris tute frenezan decidon pri trinkakvo. Estis nur unu sola akvoprovizejo en la tuta longa vojaĝo. La ĉefa kuracisto de la evento celis esplori la sciencajn efikojn de intenca senakviĝo, tial li simple rifuzis oferti puran akvon al la soifaj sportistoj.
La agoj de la individuaj atletoj estis same bizaraj kiel la reguloj mem. La unua viro, kiu transiris la finlinion, estis usonano Fred Lorz. La homamaso kriegis pro granda ĝojo, sed baldaŭ malkovriĝis granda trompo. Post nur dek unu kilometroj de la kuro, li sentis sin tro elĉerpita. Li do eniris la aŭton de sia trejnisto kaj veturis dek ok kilometrojn kiel pasaĝero. Kiam tiu aŭto finfine rompiĝis, li simple eliris kaj kuris la reston de la vojo ĝis la fino.
La oficiala venkinto estis alia usonano nomata Thomas Hicks, sed lia venko certe ne estis sana atingo. Dum la lasta parto de la kuro, li kolapsis pro ekstrema laceco kaj eĉ komencis halucini. Por teni lin veka kaj sur la piedoj, liaj helpantoj plurfoje donis al li strangan miksaĵon de brando kaj striknino. Striknino fakte estas mortiga veneno kontraŭ ratoj, sed tiutempe iuj kredis ke malgrandaj kvantoj funkcias kiel stimulilo. Kiam li finfine alvenis al la fino, liaj helpantoj devis porti lin trans la linion, dum liaj piedoj daŭre moviĝis en la aero kvazaŭ li ankoraŭ kurus.
Alia neforgesebla atleto estis kuba leterportisto nomata Félix Carvajal. Li alvenis al la komencejo portante pezajn ĉiutagajn vestojn kaj dikajn ŝuojn. Por faciligi la kuradon, amiko detranĉis la krurojn de liaj pantalonoj. Dum la kuro li tre malsatis, do li haltis ĉe fruktarbejo por manĝi kelkajn pomojn. Bedaŭrinde la pomoj estis putraj. Li ricevis teruran stomakan doloron, kuŝiĝis sub arbo por iom dormeti, poste vekiĝis, kaj mirinde ankoraŭ sukcesis fini la kuron en la kvara pozicio!
Dume, alia kuristo el Sudafriko devis forlasi la vojon tute, ĉar grupo de sovaĝaj hundoj atakis lin kaj postkuris lin dum preskaŭ du kilometroj tra la kampoj.
El la tridek du viroj, kiuj komencis tiun nekredeblan aventuron, nur dek kvar sukcesis atingi la finon. Ĝi restas fascina kaj ridinda parto de la sporta historio, kiu bonege pruvas kiom sovaĝaj estis la fruaj jaroj de la modernaj Olimpikoj.
