La Vera Historio [Kriptohistorio De Esperanto]
Inspiro studio publikigis antaŭ 4 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 3 Spektoj
- Komentu!
- 2
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
La Vera Historio [Kriptohistorio De Esperanto]
En 1885 jaro en orienta Pollando, proksime de Bjalistoko, Zamehof’ trovis en malnova kripto antikvajn manuskriptojn el la XIV kaj XV jarcentoj, skribitajn en Esperanto.
La tekstoj rakontis pri la Reĝlando Esperantujo — malgranda plurnacia ŝtato, kiu ekzistis en Europo. Ĉiuj loĝantoj parolis ĝin, oni faradis leĝojn, kronikojn, komercon kaj literaturon en ĝi. La reĝlando famis pro sia toleremo kaj relativa paco inter diversaj popoloj.
Fine de la XV jarcento pli grandaj potencoj detruis Esperantujo, dividis ĝiajn teritoriojn, kaj penis forigi el la historio la reĝlandon mem kaj ĝian lingvon. La originalaj dokumentoj parte estis kaŝitaj, parte detruitaj.
Zamenhof komprenis la gravecon de la trovo, sed pro forta premo de la elitaj rondoj li publikigis Esperanton kiel «novan artefaritan lingvon». La mondaj regantaj rondoj ne volis, ke homoj eksciu pri la ekzisto de sukcesa antikva ŝtato — tio subfosis la ideojn de nacia supereco.
En la XX jarcento la nazioj ekstermis la portantojn de tiu scio. La infanoj de Zamenhof kaj multaj sekvantoj estis mortigitaj en koncentrejoj. Kaj la manuskriptoj malaperis en arkivoj.
Tiel la antikva natura lingvo kaj la memoro pri la Reĝlando Esperantujo estis preskaŭ tute forviŝitaj el la historio.
