La silento inter la festoj
Radio Verda publikigis antaŭ 5 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 1 Spekto
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Post Kristnasko, kiam la grandaj manĝoj jam finiĝis kaj la lastaj gastoj foriris, ofte okazas io interesa. La mondo kvazaŭ malrapidiĝas. Oni ankoraŭ vidas lumetojn en fenestroj, eble restas kelkaj kandeloj sur la tablo, sed la bruo de la preparo subite ĉesas. Kaj tiam aperas la silento inter la festoj, tiu stranga, mola spaco inter unu pinto kaj la sekva.
Mi ĉiam rimarkas, ke en tiuj tagoj la tempo kondutas alie. Estas ankoraŭ ferioj por multaj, do oni ne hastas kiel kutime. Butikoj eble funkcias, sed sen tiu febra etoso de lastminutaj aĉetoj. La stratoj aspektas iom pli larĝaj, ĉar malpli da homoj iras tien kaj reen. Eĉ la sono de aŭtoj ŝajnas pli malproksima. Se vi eliras por promeni, vi povas senti kvazaŭ la urbo mem spiras pli profunde.
Estas ankaŭ aparta lumo. En nordaj lokoj la tagoj estas mallongaj, kaj tio mem invitas nin resti hejme. Oni faras teon aŭ varman ĉokoladon, sidiĝas kun libro, aŭ simple rigardas tra la fenestro sen bezono ion fari. La dekoracio ankoraŭ pendas, sed ili jam ne postulas atenton. Ili fariĝas fono, kvazaŭ malnova kanto, kiun oni ne plu aŭskultas aktive, sed kiu tamen donas senton de hejmo.
Inter la festoj oni ofte revenas al malgrandaj aferoj, kiujn la grandaj tagoj preskaŭ kovras. Oni ordigas iom, forigas paperon de donacoj, metas restaĵojn en ujojn, kaj samtempe rememoras momentojn. Iu ŝerco ĉe la tablo, rideto de parenco, mallonga mesaĝo de amiko. La memoro ne venas kiel tasko, sed kiel varma aero el forno. Ĝi simple leviĝas.
Kaj tamen tiu silento ne estas nur komforta. Foje ĝi ankaŭ portas iom da melankolio. Tio estas normala. Post longa atendado kaj intensa tago, la korpo kaj la menso sentas la subitan malpleniĝon. Sed eble ni ne devas timi tion. Malpleno povas esti ripozo. Ĝi estas loko, kie ni povas aŭdi nin mem pli klare, sen programo, sen devigo esti ĝojaj laŭ horaro.
La silento inter Kristnasko kaj la nova jaro donas ŝancon fari etan bilancon sen solenaj paroloj. Kion mi ŝatus konservi el ĉi tiu jaro? Kion mi pretas forlasi? Ne necesas grandaj promesoj. Foje sufiĉas unu simpla decido: pli promeni, pli telefoni al kara homo, aŭ simple pli ofte sidi sen ekrano kaj rimarki la momenton.
Eble pro tio tiom da homoj ŝatas tiujn tagojn, eĉ se ili ne ĉiam konfesas tion. La festo mem estas bela, sed la interspaco post ĝi estas trankvila donaco. Ĝi memorigas nin, ke la vivo ne konsistas nur el kulminoj. Inter la kulminoj estas la vera ĉiutaga muziko, pli milda, sed pli longa. Kaj se ni permesas al ni aŭskulti ĝin, eble ni eniras la novan jaron iom pli kvietaj, iom pli dankemaj, kaj certe pli homaj.
Feliĉajn festojn, interfestojn, kaj ĉian prosperon en la nova jaro!
![[Simple Esperanto] La Usona Prezidento De Miĉigano](https://i.ytimg.com/vi/XYsnZzijfL8/default.jpg)
