Kodak: invento kaj pereo (Esperanto)
Voĉo de Esperantujo publikigis antaŭ 4 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
En nia elsendo, temas pri la paradoksa historio de Kodak, la kompanio kiu inventis la ciferecan fotilon sed poste fariĝis viktimo de sia propra malkovro pro malkuraĝo kaj malbona strategia perspektivo.
Dum pli ol unu jarcento, la nomo Kodak estis sinonimo de la fotografio mem. Se vi vivis en la dudeka jarcento, vi certe konas la ikonecan flavan skatolon de la filmoj de Kodak. La kompanio, fondita de George Eastman en la jaro mil okcent okdek ok, tute ŝanĝis la manieron, kiel la homaro konservas siajn memorojn. Antaŭ Eastman, fotografio estis komplika kemia procezo, rezervita por spertuloj kun pezaj aparatoj. Sed la vizio de Eastman estis simpla: li volis fari fotografion tiel facila, kiel estas la uzado de krajono. Lia fama slogano estis: Vi premas la butonon, ni faras la reston. Kaj tiel naskiĝis la tiel nomata Kodak-momento, esprimo kiu eniris la ĉiutagan lingvon por priskribi tiujn specialajn momentojn en la vivo, kiujn oni devas konservi por ĉiam sur papero.
En la pinto de sia sukceso, en la mezo de la dudeka jarcento, Kodak tute regis la merkaton. En Usono, la kompanio kontrolis proksimume okdek procentojn de la vendoj de filmoj kaj sepdek procentojn de la fotiloj. Ilia komerca modelo estis genia kaj ege profitodona. Oni ofte nomas ĝin la modelo de la razilo kaj la klingoj. Kodak vendis la fotilojn je tre malalta prezo, foje eĉ sen profito, nur por certigi, ke la homoj bezonos aĉeti la veran fonton de riĉeco: la filmojn, la kemiaĵojn por rivelado kaj la fotopaperon. La profito el la filmoj estis enorma, foje atingante sepdek procentojn. En Rochester, Novjorko, la ĉefsidejo de la kompanio, la aero mem portis la odoron de kemiaĵoj el la gigantaj fabrikoj, kio estis la odoro de sukceso kaj ekonomia potenco.
Tamen, ĝuste en la koro de tiu sukcesa imperio, juna inĝeniero laboris pri io, kio fine detruis tiun tutan mondon. En la jaro mil naŭ cent sepdek kvin, Steven Sasson, dudek kvar jaraĝa elektroinĝeniero ĉe la fako de aplikata esploro de Kodak, ricevis ŝajne simplan taskon de sia superulo, Gareth A. Lloyd. Li devis esplori la eblecojn de nova teknologio nomata ŝargkuplita aparato, aŭ en mallongigita formo, co co do. Sasson poste rememoris, ke tio estis preskaŭ flanka projekto por teni lin okupata. Li komencis konstrui strangan aparaton el uzitaj partoj. Lia prototipo pezis tri komo ses kilogramojn kaj estis proksimume tiel granda kiel panrostilo. Ĝi uzis lenson el malnova filmfotilo, dek ses bateriojn kaj amason da cirkvitoj.
Kiam Steven Sasson fine pretigis sian inventon, ĝi estis la unua memstara cifereca fotilo en la historio. Ĝi ne uzis filmon. Anstataŭe, ĝi kaptis la lumon per la co co do sensilo kaj registris la bildon ciferece sur kasedbendo. La kvalito estis tre malalta laŭ hodiaŭaj normoj, nur nulo komo nulo unu megapikselo, kaj la bildoj estis nur nigrablankaj. Necesis dudek tri sekundoj por registri ununuran foton sur la bendo. Por rigardi la bildon, Sasson devis konekti la aparaton al televidilo, ĉar tiam ankoraŭ ne ekzistis personaj komputiloj. Kiam li montris la unuan bildon sur la ekrano, li sciis, ke li malkovris ion revolucian. Li estis kreinta fotografion sen filmo, sen kemiaĵoj kaj sen atendado. Sed kiam li prezentis sian inventon al la estroj de Kodak, la reago ne estis tio, kion li esperis.
Kiam la estraro de Kodak vidis la prototipon de Steven Sasson, ili ne vidis la estontecon de la homaro. Ili vidis minacon. Sasson poste rakontis, ke la respondo de la direktoroj estis malvarma. Ili diris al li, ke la aparato estas ĉarma, sed ili ordonis, ke li ne parolu pri ĝi al iu ajn ekster la kompanio. La demando, kiun ili starigis al li, estis: Kial iu ajn volus rigardi siajn fotojn sur televidilo? Laŭ ilia opinio, la presita foto sur papero estis la sola vera maniero sperti fotografion. Ili estis tiel blindigitaj de sia propra sukceso, ke ili ne povis imagi mondon, kie la filmo ne plu estus necesa.
Ĉi tiu reagmaniero estas klasika ekzemplo de kio en la komerca mondo estas nomata la timo pri kanibaligo. Se Kodak komencus vendi ciferecajn fotilojn, ili timis, ke la homoj ĉesos aĉeti filmojn. Kaj ĉar la filmoj estis la fonto de iliaj miliardaj profitoj, ili decidis kaŝi la teknologion. Ili ricevis la patenton por la cifereca fotilo en la jaro mil naŭ cent sepdek ok, sed ili esence metis ĝin en tirkeston. Ili kredis, ke se ili ne parolos pri ĝi, la cifereca revolucio eble tute ne okazos, aŭ almenaŭ ĝi prokrastiĝos sufiĉe longe por ke ili povu daŭre enspezi monon per la malnova maniero.
Dum la jardekoj de mil naŭ cent okdek kaj mil naŭ cent naŭdek, la teknologio tamen progresis ekster la muroj de Kodak. Kompanioj kiel Sony, Canon kaj Nikon komencis evoluigi siajn proprajn ciferecajn sistemojn. Kodak ne tute ignoris tion. Fakte, ili investis grandegajn sumojn en esplorado kaj disvolvo, kion ni ofte nomas ro kaj do. La ĉefdirektoro George Fisher, kiu gvidis la kompanion de mil naŭ cent naŭdek tri ĝis mil naŭ cent naŭdek naŭ, investis pli ol du miliardojn da dolaroj en cifereca bildigo. Li…
