Scivolema Menso – Pareidolio [esperanto]
Inspiro studio publikigis antaŭ 4 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Saluton, karaj aŭskultantoj!
Ĉu vi iam rigardis nubojn kaj subite vidis vizaĝon de hundo? Aŭ eble en rostita pano aperis ridetanta homo? Aŭ en ŝtopilingo vi rimarkis okulojn, kiuj ŝajnas rigardi vin?
Se jes, vi ne estas sola. Tiu fenomeno havas nomon: pareidolio. Hodiaŭ en nur kvin minutoj ni esploros, kio ĝi estas, kial ĝi okazas kaj kion ĝi diras pri nia cerbo.
Kio estas pareidolio?
La vorto venas el la greka: para signifas “apud” aŭ “malĝusta”, kaj eidolon signifas “bildo” aŭ “formo”. Do pareidolio estas la tendenco de nia cerbo vidi konatajn, ofte signifoplenajn bildojn en hazardaj aŭ nebulaj ŝablonoj.
Plej ofte ni vidas vizaĝojn – ĉar nia cerbo estas ekstreme sentema al ĝi. Sed ni ankaŭ vidas bestojn, objektojn aŭ eĉ scenojn en ŝtonoj, arbotrunkoj, muroj aŭ nuboj.
Kial ĝi okazas?
Nia cerbo ne estas pasiva kamerao. Ĝi konstante provas kompreni la mondon ĉirkaŭ ni kaj serĉas signifon eĉ tie, kie ĝi ne ekzistas. Ĉi tiu kapablo evoluis pro supervivo.
Por niaj prauloj en la savano estis multe pli bone erari kaj pensi, ke tiu ombro estas leono, ol ne rimarki realan danĝeron. Tial ni havas specialan parton en la cerbo kiu fulmrapide rekonas vizaĝojn.
Kiam ni rigardis ŝablonon, tiu parto aktiviĝas kaj diras: “Hej, ĉi tie estas vizaĝo!” Eĉ se temas nur pri du makuloj kaj linio.
Ke la cerbo traktas tiujn “falsajn” vizaĝojn preskaŭ same kiel verajn – kun similaj neŭraj reagoj.
Fascinaj ekzemploj
La kosmoŝipo Viking 1 fotis monteton sur Marso, kiu aspektis kiel homa vizaĝo. Milionoj kredis je antikva civilizacio. Poste pli bonaj fotoj montris, ke temas nur pri ludo de lumo kaj ombro – klasika pareidolio.
En pano, kafoŝaŭmo, eĉ en la surfaco de la Luno homoj vidas vizaĝojn jam de jarcentoj.
Arkitekturo kaj arto ofte uzas ĉi tiun efikon intence: kelkaj bildoj aspektas ĝojaj aŭ koleraj depende de la angulo.
Ĉu ĝi estas danĝera?
En plej multaj kazoj – ne. Ĝi estas normala parto de homa percepto. Ĝi eĉ helpas nin esti kreivaj: artisto vidas drakon en marmora ŝtono, poeto vidas historion en hazarda makulo.
Sed kiam pareidolio fariĝas tro forta kaj kunligiĝas kun aliaj simptomoj, ĝi povas esti signo de laceco, streso aŭ, tre malofte, de iuj psikaj statoj.
La venontan fojon, kiam vi vidos vizaĝon en la ŝelo de arbo aŭ en la ŝablono de tapiŝo, ridetu. [thoughtful] Via cerbo simple faras sian antikvan laboron: ĝi serĉas signifon en la kaoso de la mondo.
Tio faras nin homoj – kapablaj vidi mirindaĵojn eĉ en la plej ordinaraj aferoj.
Dankon, ke vi aŭskultis! Se vi havas viajn proprajn pareidoliajn fotojn, rakontu en la komentoj.
Ĝis la sekva epizodo – restu scivolemaj!
![【重音テトSV】[Esperanto] Patema Inverse (From movie "Patema Inverted")](https://i.ytimg.com/vi/hNITu7U8qKM/default.jpg)
