La stranga historio de la Princlando Ekstera Baldonio
Radio Verda publikigis antaŭ 3 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 8 Spektoj
- 1 Komentoj
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Ne malofte oni aŭdas pri misteraj lokoj, kiuj surmapiĝas kvazaŭ hazarde. Sed malgranda insulo ĉe la suda bordo de la kanada provinco Nov-Skotio havas historion tiel mirindan kaj ridindan, ke oni preskaŭ ne kredus ĝin. Tiu insuleto nomiĝas Ekstera Baldonio, kaj dum kelkaj jardekoj ĝi estis prezentata kiel propra princlando, kvankam ĝi konsistas el nura roka makulo meze de la vento.
La rakonto komenciĝas post la dua mondmilito. Usona komercisto kaj pasia fiŝkaptisto, Russell Arundel, malkovris la lokon dum siaj serĉoj pri gigantaj tinusoj. Li aĉetis la insuleton kontraŭ modesta sumo kaj konstruigis ŝtonan kabanon por si kaj por siaj amikoj. Tio komence estis nur ripozejo por longaj tagoj sur la maro. Sed la grupo havis bonan imagpovon kaj senton por ŝerco. Baldaŭ ili proklamis la lokon Princlando Ekstera Baldonio, kun Arundel kiel Princo de Princaro.
Ni ne parolu tro serioze. La tiel nomata Deklaro pri Sendependeco estis intence komika. Ĝi prezentis fiŝkaptistojn kiel apartan homaron kun propraj “neforpreneblaj rajtoj”. Inter ili estis la rajto liberigi sin de virina riproĉado, de konstantaj demandoj kaj de politika bruo. Estis eĉ la rajto esti libera de razado, kvazaŭ ĉiu fiŝkaptisto havu sanktan rajton lasi sian vizaĝon laŭnaturi senpune.
La teksto menciis ankaŭ la rajton mensogi senkulpe, drinki kiam plaĉas, ĝui bruemon, aŭ simple sidi en silento kun la ondoj. La spirito estis klara: fiŝkaptado estas alternativa mondo, en kiu homoj povas spiri profunde kaj uzi la tagon kiel ili volas.
La amuzaĵo eskapis la limojn de la insulo. Novaĵoj ekpublikigis raportojn pri la stranga princlando, kaj homoj eĉ petis civitanecon. En Vaŝingtono aperis listeto pri la leĝaro de Baldonio, kaj fama mapeldonejo eĉ presis la nomon sur mapo, kvazaŭ temus pri vera lando. La plej nekutima reago venis el Sovetunio, kie gazeto serioze atakis la “principojn” de la insuleto, kvazaŭ la tuta afero estus politika provoko. Arundel respondis per la sama ludemo kaj glorigis sian “militdeklaron” kontraŭ la soveta ŝtato.
Fine, en la 1970-aj jaroj, la ŝerco trankviliĝis. Arundel donacis la insuleton al naturprotektantoj kontraŭ simbola pago, kaj ĝi fariĝis birdrezervejo. La princlando malaperis, sed ĝia spirito restis. Hodiaŭ la insulo estas vizitata de birdoj, vento kaj maloftaj scivolemuloj, kiuj konas la kuriozan rakonton pri princlando fondita de bonhumuraj fiŝkaptistoj.
Kio restas de Ekstera Baldonio? Unue, memorigo ke homoj bezonas ludadon same kiel laboron. Kaj due, pruvo ke eĉ roka insuleto meze de la maro povas fariĝi fabelo, se troviĝas sufiĉe da amikoj kun imagpovo, fiŝretoj kaj volo ridi pri la mondo.
