Kial virinaj vestoj ne havas pli bonajn poŝojn?
Radio Verda publikigis antaŭ 5 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 5 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ĉu interesa? Ĉu utila?
https://buymeacoffee.com/radioverda. Koran dankon! ❤️
«Ĝi havas poŝojn!» Kiam iu tiel laŭdas novan robon, la ĝojo estas facile komprenebla. Fine estas loko por la telefono kaj la ŝlosiloj. Tamen indas demandi, kial tiel ordinara utilaĵo meritas entuziasman anoncon. Ĉe multaj viraj vestoj oni simple atendas ĝin.
La diferenco ne estas nur impreso. En 2018, la reta publikaĵo The Pudding mezuris la poŝojn de okdek ĝinzoj de dudek markoj. Ĉiuj havis la saman deklaritan taliomezuron. La antaŭaj poŝoj de la virinaj ĝinzoj estis averaĝe kvardek ok procentojn malpli longaj ol tiuj de la viraj. Tio estis limigita enketo, ne mezurado de ĉiuj vestoj, sed ĝi donis konkretan bazon al konata plendo.
Surprize, eŭropaj virinoj iam disponis pri multe da poŝospaco. De la deksepa ĝis la deknaŭa jarcento multaj portis apartajn ŝtofajn poŝojn, ligitajn ĉirkaŭ la talio sub la jupo. Tra aperturoj en la vesto ili povis atingi la enhavon. Tiuj poŝoj ofte estis sufiĉe grandaj por enhavi multe pli ol kelkajn monerojn.
En ili troviĝis ŝlosiloj, okulvitroj, kombilo, tondilo, kudriloj kaj fingringoj. Ankaŭ leteroj povis resti tie, proksime al la korpo kaj for de scivolaj rigardoj. La poŝo estis eta propra spaco, kiun oni kunportis. Ĝi helpis gardi monon, laborilojn kaj personajn aferojn sen okupi la manojn.
Kial do tiu praktikaĵo ne simple pliboniĝis ĝis hodiaŭ? La historio ne sekvis rektan vojon. Ŝanĝiĝantaj vestomodoj kaj pli mallarĝaj jupoj malfaciligis la uzadon de grandaj kaŝitaj poŝoj. Sed mansakoj ne subite anstataŭis ilin: dum longa tempo virinoj uzis ambaŭ. Ne ekzistas unu sola klarigo pri ĉiuj ŝanĝoj.
Tamen la malegaleco instigas demandon pri tio, kion ni atendas de vesto. Ĉu ĝi unue aspektu bele sur la korpo, aŭ helpu la portanton vivi komforte? Kial oni tiel ofte traktas belecon kaj praktikecon kvazaŭ ili ne povus kunekzisti? Telefono ne fariĝas malpli necesa pro tio, ke iu surmetis robon.
Kompreneble, ne ĉiu vesto bezonas grandegajn poŝojn, kaj multaj homoj volonte portas sakon. La grava afero estas havi elekton. Eliri sen sako, kun la bezonaĵoj sekure ĉe si, povas esti simpla libereco. Oni ne devus peti kunulon porti siajn ŝlosilojn nur pro tio, ke la propra vesto ne havas lokon por ili.
Poŝoj ne solvos la grandajn problemojn de malegaleco. Sed ili memorigas nin, ke ankaŭ malgrandaj projektaj decidoj influas, kies bezonoj estas konsiderataj ordinaraj. Bela robo kun uzeblaj poŝoj ne estas miraklo. Ĝi estas vesto, kies kreinto memoris, ke la portanto havas vivon por vivi, ne nur aspekton por montri.
