La potenco de pasporto
Radio Verda publikigis antaŭ 3 horoj en Esperanto Ĉu ne?
Neniu ĝenro specifite.
Proponu ĝenrojn
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 2 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ĉu interesa? Ĉu utila?
https://buymeacoffee.com/radioverda. Koran dankon! ❤️
Du amikoj volas viziti la saman landon. Unu aĉetas bileton kaj preparas valizon. La alia devas peti vizon, kolekti dokumentojn kaj atendi decidon. Ili havas la saman inviton kaj la saman emon vojaĝi. Sed iliaj pasportoj ne malfermas la samajn pordojn.
Ni kutimas pensi pri pasporto kiel pri simpla identigilo: nomo, foto, naskiĝdato. Tamen ĝi atestas ankaŭ ŝtatanecon, kaj ŝtatoj ligas tre malsamajn vojaĝregulojn al tiu aparteno. Pasporto ne estas vizo, nek garantio de eniro. Ĝi estas dokumento, per kiu oni eniras sistemon de permesoj kaj limigoj.
Tiu sistemo ne ĉiam aspektis tiel. Laŭ la brita Nacia Arkivo, antaŭ la Unua Mondmilito britaj vojaĝantoj ne devis ĝenerale peti pasporton por iri eksterlanden. Tio ne signifas, ke ĉiuj homoj tiam libere moviĝis. Rasaj ekskludoj kaj koloniaj reguloj jam limigis multajn vivojn. Sed la hodiaŭa pasporta sistemo ne estas eterna aŭ neŝanĝebla.
La milito fortigis landlimajn kontrolojn. En 1920, konferenco sub la aŭspicioj de la Ligo de Nacioj rekomendis komunan pasportan formaton. Tiel la libreto fariĝis pli facile rekonebla trans landlimoj. La celo estis faciligi vojaĝadon, samtempe konservante la kontroladon.
Dokumento povas ankaŭ helpi homon, kiun la ŝtatoj alie ne rekonas. Ekde 1922, kelkaj rifuĝintoj sen nacia pasporto ricevis la Nansen-pasportojn, kiuj servis kiel rekonataj vojaĝdokumentoj. Ili ne donis ŝtatanecon aŭ senliman liberecon, sed helpis venki obstaklon, kiu povis fermi la vojon al nova vivo.
La demando do ne estas simple, ĉu dokumentoj estas bonaj aŭ malbonaj. Gravas, kies moviĝon ili faciligas kaj kies ili malhelpas. Por unu homo internacia kunveno estas afero de tempo kaj mono. Por alia eĉ sufiĉa mono, invito kaj aĉetita bileto ne certigas, ke li atingos la kunvenejon. Tio povas disigi familiojn, nuligi renkontiĝojn kaj malhelpi la interŝanĝon de scioj.
Ankaŭ en Esperantujo ni konas tiun diferencon. Komuna lingvo povas ebligi amikecon, sed ne nuligas vizopostulojn. Ni povas inviti homojn al la sama tablo kaj tamen lasi ilin antaŭ tre malsamaj administraj baroj. Vere internacia komunumo devas rimarki ankaŭ tiujn, kiuj ne sukcesis alveni.
Ŝtataneco ofte venas kun la naskiĝo, ne kiel rekompenco pro ies karaktero aŭ merito. Tial libera vojaĝado ne estu kaŭzo por senti nin pli indaj ol la homoj, kiuj devas peti pli da permesoj. Ni povas postuli pli justajn procedurojn, subteni vojaĝdokumentojn por rifuĝintoj kaj ne konfuzi burokratan rifuzon kun persona manko.
Pasporto povas pruvi, kiu ni estas antaŭ la aŭtoritatoj. Ĝi ne povas mezuri nian homan valoron.