Ĉu lingvo devas eksilenti?
Radio Verda publikigis antaŭ 9 tagoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 4 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Ĉu interesa? Ĉu utila?
https://buymeacoffee.com/radioverda. Koran dankon! ❤️
Infano aŭskultas rakonton de sia avino. Ŝi konas la nomojn de lokaj plantoj, malnovajn ŝercojn kaj vortojn por aferoj, kiujn la infano ĉiutage vidas. Sed en la lernejo oni uzas alian lingvon. Ankaŭ en la vendejo. Iom post iom la infano respondas al la avino en tiu alia lingvo. Nenio malaperas subite. Tamen io komencas ŝanĝiĝi.
Kiam lingvon oni ne plu transdonas al infanoj, ĝi povas malfortiĝi. Ne nur vortoj perdiĝas. Malfaciliĝas ankaŭ la kontakto kun rakontoj, kantoj, lokaj scioj kaj familiaj memoroj. Kompreneble oni povas traduki. Sed traduko ne ĉiam konservas la voĉon, la humuron kaj la proksimecon de hejma parolo.
Oni foje parolas pri lingvoj kvazaŭ ili mem elektus malaperi. Tio kaŝas la homojn kaj la historion. Multaj homoj estis punitaj aŭ hontigitaj pro sia denaska lingvo. Gepatroj eble ekuzis pli potencan lingvon por ŝirmi siajn infanojn aŭ doni al ili pli da ŝancoj. Tio estis komprenebla decido en maljustaj kondiĉoj, ne pruvo, ke ilia propra lingvo havis malpli da valoro.
Laŭ Unesko, preskaŭ kvardek procentoj de la mondaj lingvoj estas en danĝero. Sed la estonteco ankoraŭ ne estas decidita. Homoj revivigas lingvojn per familiaj konversacioj, lernejoj, kantoj, filmetoj kaj novaj vortoj por la hodiaŭa vivo. Plej gravas, ke la koncernaj komunumoj mem gvidu tiun laboron kaj havu la rimedojn por ĝi. Vortaro povas helpi, sed lingvo bezonas lokon en la ĉiutaga vivo. Tio postulas tempon, publikan apogon kaj respekton al homoj, kiuj jam portas la lingvon en sia vivo.
Kion ni aliaj povas fari? Unue, aŭskulti. Ni povas subteni instruadon en la gepatra lingvo, lokajn amaskomunikilojn kaj la rajton uzi lingvon en publikaj servoj. Ni povas juste pagi la homojn, kiuj instruas, registras kaj kreas. Kaj ni povas demandi, kion la komunumo efektive volas, anstataŭ decidi por ĝi.
Ankaŭ Esperanto havas modestan rolon ĉi tie. Ĝi povas kunligi homojn trans landlimoj, por ke ili rakontu pri lingvaj rajtoj kaj subtenu unu la alian. Esperantisto povas traduki rakonton, inviti parolanton al internacia kunveno aŭ atentigi aliajn pri komunuma projekto. Sed Esperanto ne anstataŭu la endanĝerigitan lingvon. La celo ne estas doni al ĉiuj unu saman voĉon, sed helpi, ke ĉiu komunumo povu plu aŭdigi sian propran.
Ne sufiĉas konservi la vortojn de la avino en libro. Ni volas, ke la infano povu respondi al ŝi per ili, kaj iam rakonti al alia infano per la samaj vortoj.
![World of Warcraft Update + Photic Sneeze Reflex [VBLOG #044]](https://i.ytimg.com/vi/3Nlln7rg0h0/default.jpg)
![How I became an Esperantist | Kiel mi Esperantistiĝis [VBLOG #030]](https://i.ytimg.com/vi/UU0TCz9DwXs/default.jpg)