[Esperantajxoj] L.L. Zamenhof – La Vojo – sub ita
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 0 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Se vi havas aliajn tradukojn/subtekstojn ke vi deziras ke mi aldonu, mi volonte faros tion 🙂
Versione ritmica italiana di Luigi Minnaja:
LA VIA
(Laŭritma traduko)
Nel buio profondo risplende la meta,
cui andiamo con anima ardita.
Qual stella nel ciel della notte segreta
il retto percorso ci addita.
Timor non c’incuton notturni fantasmi,
né i colpi del fato, né i molti sarcasmi,
ché chiara, diritta, assai ben definita
è questa, la via stabilita.
Sul nostro cammino noi senza deviare
andiamo con alta la fronte!
Perfino una goccia, costante a cascare,
perfora il granitico monte.
Speranza, costanza, serena pazienza
son questi gli emblemi; con loro potenza
noi passo su passo, ad opra completa,
godremo trionfanti la meta.
Gettiam la sementa ovunque, con lena,
pensando pei tempi futuri.
Se poi la sementa si perde, s’arena,
risemineremo sicuri.
“Smettete!” la gente burlando ci sprona,
“no, no, non smettete!” nel cuor ci risuona:
“Avanti: la lode dei posteri avrete,
se forti e costanti sarete”.
Se la siccità, oppur venti inattesi
distaccan le foglie appassite,
al vento siam grati, poiché, sì ripresi,
avrem forze fresche, agguerrite.
Non si fermerà questa nobile schiera,
non teme di reggersi nella bufera,
ma cerca tenace, provata, temprata,
la meta una volta segnata!
Sul nostro cammino noi senza deviare
andiamo con alta la fronte!
Perfino una goccia, costante a cascare,
perfora il granitico monte.
Speranza, costanza, serena pazienza
son questi gli emblemi; con loro potenza
noi passo su passo, ad opra completa,
godremo trionfanti la meta.
