Nia timo pri enuo
Radio Verda publikigis antaŭ 7 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 3 Spektoj
- Komentu!
- 0
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Iam, kiam mi estis infano, enuo estis tute normala afero. Oni diris “Mi enuas”, kaj la mondo respondis per silento. Nenio okazis, do oni devis elpensi ion mem. Eble desegni, promeni aŭ simple kuŝi surplanke kaj rigardi la plafonon. Tio ne ŝajnis tragedio. Estis spaco, en kiu io povis naskiĝi.
Nun ni ne plu havas tiun spacon. Se io malpleniĝas, la mano tuj serĉas la poŝtelefonon. Ni ĉiuj faras tion. La menso ne plu eltenas momenton sen stimulo. Eĉ la atendado ĉe la stacidomo fariĝis malgranda batalo kontraŭ la enuo. Sed ĉu vere ni devas batali?
Mi ofte pensas, ke enuo estas la grundo el kiu kreskas imagpovo. Se oni ne tuj plenigas la menson, ĝi komencas esplori mem. Ĝi rememoras aferojn, faras demandojn, ludas per ideoj. Sen tiu silento, ni neniam aŭdas nin mem. Kaj eble tial ni ofte sentas nin lacaj, eĉ sen fari ion malfacilan. Ni simple neniam ripozigas la menson.
Kiam mi lastfoje sidiĝis sen celo, mi trovis min observanta la ombrojn de la fenestro sur la muro. Ili moviĝis tiel malrapide, ke mi preskaŭ ne rimarkis la ŝanĝiĝon. Kaj tiam, dum minutoj pasis, mi sentis ion strangan: trankvilecon. La tempo ne estis malŝparata; ĝi nur estis. Kaj ankaŭ mi estis.
Enuo povas aspekti kiel manko, sed ĝi estas fakte eblo. Ĝi estas invito al atento. Kiam oni ne scias, kion fari, oni komencas vidi tion, kion oni kutime preteratentas: la bruon de strato, la flugilon de birdo, la propran spiradon. Tiuj momentoj ne ŝajnas produktivaj, sed ili estas homaj kaj gravaj.
Ni ne devas tute rezigni pri teknologio. Sed eble ni povus lerni denove enui sen honto, sen timo. Meti la telefonon flanken, sidiĝi kaj simple ekzisti. Ĉe la komenco tio aspektas kvazaŭ perdo, sed baldaŭ la menso mem trovos vojon. Ĝi revenos al tiu silenta loko, kie ideoj naskiĝas sen devigo.
Eble la vera problemo ne estas enuo mem, sed nia timo senti ĝin. Ni forkuris tiel longe, ke ni forgesis, ke ĝuste tie, en la plej simplaj, senmovaj momentoj, ni povas retrovi nin mem.
