La mito pri senfina kresko
Radio Verda publikigis antaŭ 6 monatoj en Esperanto Ĉu ne?
Ni ne povas montri ĉi tiun filmeton al vi, ĉar viaj agordoj pri kuketoj ne permesas tion al ni.
Por rigardi kaj re-agordi viajn kuketojn, vizitu la paĝon Kuketoj.
Vi povas daŭre spekti la filmeton ĉe la originala platformo:
Originala paĝo
Spekti filmon ĉe Tubaro ne ŝtelas la spekton de Jutubo. La spekto enkalkuliĝas en ambaŭ Tubaro kaj Jutubo. Mi komprenas.
- 6 Spektoj
- Komentu!
- 1
Via ŝato/malŝato, ankaŭ viaj ĝenro-proponoj por ĉi tiu afiŝo estas konservita nur en Tubaro, ili ne estas sendataj ekster niaj serviloj. Simile, la statistikoj pri la afiŝo (spektoj, ŝatoj, komentoj ktp), ankaŭ aliaj atribuoj, ekzemple ĝenroj, venas de Tubaro mem. Ili neniel estas rilataj al tiuj ĉe la originala platformo. Mi komprenas.
Viaj signaloj pri problemoj rilate ĉi tiun afiŝon estos sendataj nur al la administrantoj de Tubaro. Ĉi tiu funkcio neniel estas rilata al ebla simila eco ĉe la originala platformo de la filmo. Por raporti problemon al la administrantoj de la originala platformo, uzu la raportofunkcion ĉe tiu platformo. Mi komprenas.
Priskribo
Por subteni nin: https://buymeacoffee.com/radioverda.
Koran dankon! ❤️
Dum jardekoj oni ripetas, ke la ekonomio devas kreski. Kresko fariĝis kvazaŭ magio: se ĝi daŭras, ĉio aspektas bone; se ĝi haltas, ni timas krizon. Sed ĉu senfina kresko estas ebla sur planedo kun limoj? Tiu demando, iam filozofia, nun fariĝas tre praktika.
La ideo de ekonomia kresko naskiĝis en tempo, kiam la mondo ŝajnis senfina. Estis pli da tero por prilabori, pli da arbaroj por haki, pli da karbo por bruligi. Sed ni jam scias, ke tiaj rimedoj ne plivastiĝas. Ni ne povas senfine eltiri el la tero pli ol ĝi kapablas redoni. Same kiel homa korpo ne povas manĝi senĉese, la socio ne povas kreski senlime.
Ofte oni konfuzas kreskon kun bonfarto. Sed ĉu pli da aĉetoj vere signifas pli da feliĉo? En multaj riĉaj landoj, homoj laboras pli longe, sentas pli da streso, kaj havas malpli da tempo por familio aŭ amikoj. La ciferoj en la ekonomiaj raportoj pligrandiĝas, sed kontento ne nepre sekvas. Kiel utilas kresko, se ĝi ne plibonigas la vivojn de ordinaraj homoj?
Eble estas tempo rekonsideri, kion ni nomas “sukceso”. Iuj landoj jam provas mezuri feliĉon, sanon kaj ekvilibron anstataŭ nur la produktadon de varoj. En la ekonomia lingvo tio nomiĝas “daŭripova disvolviĝo”, sed en pli simplaj vortoj temas pri vivo, kiu ne detruas sian propran estontecon.
Imagu, ke anstataŭ demandi “Kiom kreskis la ekonomio ĉi-jare?”, ni demandus “Ĉu la aero estas pli pura?”, “Ĉu homoj dormas pli trankvile?”, aŭ “Ĉu infanoj havas estontecon pli bonan ol antaüe?”. Tiaj demandoj eble ŝajnas naivaj, sed ili estas pli realismaj ol kredi je mirakla, senlima kresko.
Kompreneble, neniu proponas reiron al malriĉeco. Sed eblas vivi bone sen la konstanta bezono havi pli. En multaj kulturoj oni jam malkovras la ĝojon de simpligado, de riparado anstataŭ forĵetado, de tempo anstataŭ varoj. Ĉi tio ne estas malriĉeco, sed alia speco de riĉeco, pli homa kaj pli stabila.
La mito pri senfina kresko daŭre sonas alloga, ĉar ĝi promesas facilecon: nur produktu, kaj la bono venos mem. Sed la vero estas pli kompleksa. Ĉio havas limojn, kaj la arto de la estonteco estos vivi bele ene de tiuj limoj. Kresko ne devas ĉesi, sed ĝi devas ŝanĝi direkton: de la ekonomio al la homo, de kvanto al kvalito, de ekstero al interno. Kaj eble tiam, unuafoje post longa tempo, ni vere povos nomi tion progreso.
